10_kerken_banner

 Licht van Pasen
                  

Een van de sterkste symbolen van het Paasfeest, dat we binnenkort met elkaar gaan vieren, vind ik nog altijd het vuur, dat in de Paasnacht wordt ontstoken. Als we op zaterdagavond de kerk binnenkomen, is het nog donker en kil. Het gebouw ademt nog de sfeer van lijden en sterven van de Heer. Daags tevoren, op Goede Vrijdag, hebben we met elkaar dankbaar herdacht, hoe Jezus liet zien, dat liefde tot het uiterste en trouw tot in de dood uiteindelijk sterker zijn dan alle narigheid, waarmee wij in ons leven, om ons heen en in deze wereld worden geconfronteerd. Op de dag zelf, op Stille Zaterdag, verwijlden we bij het graf van Jezus. De dramatiek van de Kruisweg, het verdriet om het sterven, de desoriëntatie van niet weten hoe verder, we werden er stil van. Vandaar dit rustmoment, deze adempauze, die ons op zaterdag, in de uren voor de Paaswake, werd gegund. Op de zaterdagavond volgt dan echter de grote apotheose. Zonder Goede Vrijdag is er geen Pasen. Maar toch …veertig dagen lang hebben we met elkaar uitgezien naar de Verrijzenis. Deze tijd van voorbereiding was een erkenning van het donker, maar tegelijk verlangden we naar het Licht. In het donker gaan we dit Licht nu ook ontsteken. De Paaskaars wordt plechtig binnengedragen. Het Licht, dat brandt aan de Paaskaars, geven we aan elkaar door, als een vuur dat nooit meer dooft. Met elkaar maken we – in diepe duisternis – een zee van licht. Terwijl we onze kaars, waaraan het vuur is ontstoken, met beide handen aangrijpen, als een nieuwe kans, die ons gegeven wordt, voelen we tegelijkertijd, dat we met beide benen op de grond staan. Duisternis blijft ons niet bespaard. Maar het vuur, dat nooit meer dooft, is voor ons een teken van hoop, dat wij elkaar aanreiken. In de vijftig dagen van Pasen, tot Pinksteren; en op bijzondere momenten zoals bij doop, huwelijk en uitvaart, zal in onze kerken de Paaskaars branden, als symbool van de diepste kern van ons geloof. Maar ook als de Paastijd geëindigd is, in de tijd door het jaar, mag het Licht van de Verrezen Heer als een vuurzuil in de nacht blijven branden in onze harten. Soms zal het een waakvlammetje zijn of branden op een laag pitje. Maar er zullen ook momenten zijn, waarop het vuur zal oplaaien, en onze harten zal doen branden, omdat wij voelen, dat de Verrezen Heer in ons leven; in ons midden; aanwezig is. In dit Licht van de Verrezen Heer wens ik U alvast een inspirerende viering van het Paastriduum (Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen) en een zalig en vreugdevol Paasfeest.

Pastoor André Monninkhof

Dit gedicht werd voorgelezen door een bestuurslid tijdens de vergadering van 14 januari naar aanleiding van de aanslag in Parijs.

Ik begin klein
klein en kwetsbaar
met alleen
een vel papier
en een potlood
ik begin klein
met in mijn hart
wat ik geloof
en vertrouw op wie
mijn overtuiging niet deelt
maar op wie ik bouwen kan
want ook hij
begint klein
klein en kwetsbaar
en de veiligheid
die ik zaai
is de veiligheid
die ik oogst
want de veiligheid
die hij zaait
is de veiligheid
die ik geef

ik begin
klein en kwetsbaar
met alleen een vel papier
en een potlood
universeel
in goed vertrouwen
en ik lach om
ik lach met
en leer van
wie mij wijzen
op mijn falen
op mijn anders zijn

ik begin
vandaag
en ik reik mijn hand
in goed vertrouwen
want dat is
wat ik geef
want dat is
wat ik geloof
en voel me daarin
groots en sterk

Petra M. Heerenwaaijer, Sliedrecht

Met Kerstmis staan we stil bij het wonderlijke verhaal van een heel jong meisje dat onverwacht ongehuwd zwanger kerstmis2014werd, over een man die haar niet in de steek liet, de moeilijke reis die zij maakten en een stal waar zij hun woning vonden. Een verhaal dat overal ter wereld, ook vandaag de dag nog, plaats kan vinden. Een wonderlijk verhaal omdat engelenzang de geboorte van een bijzonder kind, de Zoon van God, verkondigen en vrede op aarde.

We weten dat dit visioen nog ver weg is; de werkelijkheid van alledag is een andere en er is veel wat we graag anders zouden willen zien. Op deze aarde met haar goede en minder goede kanten, in haar heelheid en gebrokenheid heeft God zijn eigen Zoon geboren laten worden als onschuldig kind. Dit kind zal de hoop aan wakkeren dat het mogelijk is om vergeving te laten stromen waar verharding is en om vreugde te brengen door de tranen heen. Het zal ons nieuwe wegen wijzen die we kunnen gaan.

Jezus is ons tot voorbeeld geworden door zijn bewogenheid om gerechtigheid en vrede. Hij schonk mensen geloof, hoop en liefde en daarvoor ging hij tot het uiterste. Iedereen was welkom bij hem, niemand uitgezonderd. Rijk en arm, verschoppelingen en beminden, wolf en lam..

En zo gebeurde het dat mensen die niet meetelden en de wijzen met hun geschenken naast elkaar zaten om dit kind, de Christus, lof en eer te brengen. Goud, wierook en mirre, de warmte van de adem van de os en de ezel en de nabijheid van deze mensen waren de eerste geschenken die Jezus mocht ontvangen.

Misschien is het een idee om, wanneer wij dit jaar de kerststal weer optuigen en de herders, de schapen en de wijzen hun plek geven, eens na te denken welk geschenk wij het Kerstkind willen geven?

Namens het pastoresteam wens ik u allen een Zalig Kerstfeest.

Ingrid Schraven, pastoraal werker

God,

telkens zoeken uw ogen (onrustig heen en weer als er iemand mist), vol compassie rustend op ons. In die ogen vinden wij antwoord op onze vragen, lezen we vragen die gesteld moeten worden.

God met ons, vind ons waar we zijn en breng ons aan tafel bij U. Gods nederigheid: dat is Jezus’ leven als mens tussen de mensen, met alle macht en niet-weten wat daarbij hoort.

Gods nederigheid, dat is Jezus’ machteloosheid en eenzaamheid; het is Jezus’ roepen tot een God die Hij ver weg weet, zoals dat ook mensen soms overkomt.

Gods nederigheid, dat is Jezus die ons leven genomen heeft zoals het is en het niet heeft ontdaan van zijn aardsheid. Tegelijk bron van verdriet en van vreugde.

Jezus heeft dit leven van ons gedeeld... als een kus van een God die op zoek is naar vriendschap.

God en mensen: beiden zijn ze op zoek naar vriendschap. Zoals wij op zoek zijn naar elkaar en op zoek naar God, zo is God op zoek naar ons. Zoals wij geborgenheid zoeken, zoekt ook God geborgenheid bij ons. Zoals wij er naar verlangen bij vrienden ‘onderdak’ te krijgen, zo hoopt God op ‘onderdak’ bij de mensen. Dat verlangen verbindt God en mensen. Daarin vinden ze elkaar. God, met ons moet U het doen. Met niemand anders dan wij wilt U het doen. Zo heeft U het afgesproken en daar klonk ons amen op. Vergeef ons, als we U niet herkennen, U niet vinden passen in ons godsbeeld. Vergeef de starre blik, de tunnelvisie, ons wazig kijken, de dichtgeknepen ogen. Breng ons bij uw uitgestoken hand. Dat wij in het nieuwe jaar God mogen blijven zoeken en dat Hij ons mag vinden.

Ik wens iedereen een goed en
gezegend 2015 toe!

Gerrie Slütter-Peterkamp

Soms lijkt deze wereld een grote chaos. Denken we alleen al aan het strijdtoneel in Oost-Oekraïne, en alle bommen die worden gegooid in Syrië en Irak. Ook de uitbraak van het ebolavirus en recente terreurdaden in Canada geven je de indruk, dat het met deze wereld nu bepaald niet de goede kant opgaat. Dichterbij vrezen mensen het ergste, nu met ingang van het nieuwe jaar vanwege bezuinigen allerlei voorzieningen gaan wegvallen, die voorheen vanzelfsprekend waren. Alle onrust in de wereld en narigheid die ons overkomt, maakt ons onrustig, en doet ons ook pijn en veel verdriet. Dit moeten we niet onderschatten, en ook niet doen alsof er niets aan de hand is.

Juist in deze tijd van het jaar spreken we wel eens over ‘donkere dagen’; en deze duisternis zo in de tijd voor Kerst voelen we ook. Toch valt het me ook op, hoeveel lichtjes er ontstoken worden. Als ik dit schrijf, moet Allerzielen nog komen. Bij het kruisje of aan het graf van onze dierbaren steken we een kaarsje op, omdat we aan hen willen blijven denken.

Op 11 november is het behalve het begin van het carnavalsseizoen ook Sint Maarten. Hij deelde de helft van zijn mantel met een bedelaar, die niets meer om het lijf had; hij liet hem niet in de kou staan, maar bedekte hem met de mantel der liefde. En in de vieringen eind november en begin december staan we stil bij het einde van de tijden, maar ook bij een nieuw begin. Niet alleen in den beginne, maar ook in onze zondige wereld heeft God ons door de Zelfgave van Zijn Zoon aan het Kruis te midden van de chaos hoop op de toekomst gegeven. Te midden van alle cadeautjes en surprises is dit het mooiste geschenk dat ons gegeven wordt; de gave van ons geloof.

Daarom hoop ik, dat U ondanks de dingen die anders lopen dan U en ik zouden willen, ons niet laten overweldigen door chaos, maar juist in deze tijd hoop op toekomst mag houden.

Van harte wens ik U allen een gezegende Advent, als voorbereiding op het nieuwe begin dat komen zal in de geboorte van het Kerstkind.

Pastoor André Monninkhof

Subcategorieën

Activiteiten kalender
Recente berichten
Ga naar boven