10_kerken_banner

We zien elkaar ook deze Pasen nauwelijks live. Online zullen we Maria Magdalena horen zeggen: “Ik heb de Heer gezien”. Uit beeld gestuurd, de dood in gejaagd, en weggelegd achter een steen in een graf, is Jezus kennelijk toch ‘te zíen’.

Maria Magdalena kon er niet mee leven dat Jezus was vermoord. Dat degene aan wie zij haar leven had te danken in de dood was. In het duister van de vroege morgen was ze naar het graf gekomen. Verblind door verdriet. Om te zoeken en te rouwen. Zo doet een mens die ‘het’ niet kan vinden, die ‘het’ niet meer ziet zitten.

Maar zijn graf bleek leeg!

Dat Jezus in ons leven de weg kent, wist Maria. Dat Hij het sterven niet uit de weg was gegaan, wist ze ook. Maar dat Hij uit deze dood de weg wist, dat zag ze nu niet aankomen. Het graf is leeg. En laat zien dat Jezus die zichzelf de Weg noemt, ook de uitweg is, de exodus, de uittocht. Waar ‘m dat in zit? In de opstanding.

De vreugde van ons paasgeloof is niet dat alleen dat Jezus leeft. Laat staan dat Hij alleen leeft. De diepte van de paasvreugde is dat Jezus is opgestaan om met óns te zijn. Zodat wij leven. Maria Magdalena heeft dát gezien. Toen Jezus haar als de tuinman tegemoet kwam. In haar verdriet over zijn sterven beleefde ze opnieuw wat ze met Jezus in haar leven eerder al had ervaren: dat wie zich toevertrouwt aan Hem, zélf opnieuw leeft. En mét Hem het lef en de kracht heeft om opstandig te zijn.

‘Gezien de Heer’ zullen ook wij niet bang zijn om onszelf te geven, anderen te vergeven, en op te staan tegen armoede en ongelijke kansen. We zullen ons verheugen over leven waarin wordt gedeeld en gezorgd. Opgestaan, was Jezus naar Maria Magdalena gegaan. En toen Hij haar bij haar naam noemde, wist ze dat het de Heer was. En wij? Laten ook wij ons door Hem aanspreken? En zullen ook wij, gezien de Heer, inzien wat leven is, en welke uitgang de ingang is naar dat leven?

We gáan het zien, dankzij de opstanding van Christus.

Paul Daggenvoorde, pastoor

Gezegend Hij die komt in de naam de Heer. Aan het begin van de Goede Week staan we hierbij stil. Stil worden, stil staan bij dat grote geheim van een diepe gegeven Liefde. Bejubeld, uitgeroepen tot Koning, tot Held van velen. Men zag in Hem een bevrijder. Een begin van een triomftocht die niet begrepen werd. Hij alleen wist wat er gebeuren ging. Hij alleen wist dat Hij tot het uiterste moest gaan, door lijden en dood heen tot heil van velen. Eigenlijk kunnen we Palmzondag ook wel het begin noemen van een Stille Week, omdat in het goede dat ons gegeven wordt, wij stil mogen worden. Stil vervuld van dat grote geheim dat Jezus doet toekomen. Dit ben ik voor jullie gebroken en dienstbaar. Door lijden en dood heen. Nieuw Leven, toekomst, een en al Liefde. Daar mogen wij bij stil staan in deze Goede Week, te beginnen met Palmzondag. Wij mogen ons gedragen weten in Hem en door Hem en met Hem die bejubeld werd, gebroken door lijden en dood heen ons TOEKOMST, NIEUW LEVEN, gaf en geeft. Ik wens u, jullie, ons allen een Goede, Stille, Heilige Week toe.

Pastor Willy Rekveld, parochievicaris.

Begin van de tijd tot aan Pasen.

Dagen van bezinning en bekering,

en ook van boetvaardigheid en versobering.

De as en het askruisje drukken het allemaal uit.

We vragen God

om ons te reinigen en te vernieuwen.

Daarbij kijken we naar onszelf.

Wat is in jouw eigen ogen

niet zo zuiver aan jezelf?

En wat is verouderd patroon

van denken en doen?

Wat zou wel vernieuwd mogen worden?

We vragen wat van God.

We vragen ook wat van onszelf

deze veertigdagen.

Dat we extra werk maken van

gebed, vasten en goede daden.

En zo gedisciplineerd gaan werken

aan de drie fundamentele relaties van ons leven:

aan de relatie met God, (gebed),

aan de verbinding met andere mensen

én de schepping, (goede werken van liefde en duurzaamheid),

En aan de band met onszelf (vasten).

Deze ‘to do list’ van bidden, geven en vasten

gaat in tegen onze krachtige drang

naar verstrooiing,

naar hebben,

en naar innemen.

Het is echt afzien.

Maar je zult zien,

dat je groeit in menszijn.

Je komt tot leven,

als je afleert

om te wórden geleefd.

Je wordt zuiver en nieuw.

En je zult merken

dat je er God voor kan bedanken.

Dat God destemeer blijkt te kunnen voorzien waar jij durft afzien.

Goede veertigdagentijd!

Sterven om te kunnen leven. Het lijkt een paradox. Voor christenen is het een diepe levenswijsheid. Het raakt de kern van het christendom. We horen Jezus daarover zeggen: ‘Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht.’ (Johannes 12, 24) Zoals een topsporter zichzelf pijnigt op de atletiekbaan, in het krachthonk, op de fiets, of hoe en waar dan ook; zoals een jonge pianiste die verder wil komen, uren moet oefenen, ook als zij er geen zin in heeft; zoals een jongere met zijn neus in de boeken moet zitten om zich in een beroep te bekwamen, ook al was hij liever met zijn vrienden op stap; zo moet een mens lijden om meer ‘mens met en onder de mensen’ te kunnen worden. Dit betekent niet, dat je het lijden op moet zoeken. Je kiest er doorgaans niet voor, maar het komt erbij. En als je dan die mens geworden bent die je had willen worden of die kwaliteiten hebt eigen gemaakt, waar je verlangend naar uitzag, dan kun je tevreden terugkijken. Het is niet voor niets geweest. Het is levenskunst je verlies te nemen. Je kunt er een leven mee winnen.

Vrede en alle goeds!

Pastoraal werker Frank de Heus

door Carla Berbée, pastoraal werker

 

Bij de icoon De opdracht in de tempel van de jonge ouders Maria en Josef met Jezus.

Op 2 februari is het Maria Lichtmis. Daarbij hoort het evangelieverhaal dat de ouders Jezus naar de Tempel brengen en daar opgewacht worden die twee oude(re) mensen die profeteren over het jonge kind.

Ik heb een icoon die dit verhaal verbeeldt, gemaakt door Jos en Marijke Vermeulen jarenlang actieve vrijwilligers in het pastoraat in Enschede Noord

Ik heb het van hen gekregen bij mijn 12,5-jarig jubileum als pastoraal werkster. Het is me heel dierbaar.

De tederheid van de jonge ouders, nog onwennig met zo’n kwetsbaar kind. En de ontroering bij de oudere generatie, Hanna en Simeon, die in dit kind ontwaren wat er voor toekomstperspectief aan het groeien is. Dat God hier mee te maken heeft. Dat hij zijn belofte gestand doet. Hier raken verschillenden generaties elkaar zoals wij dat -gelukkig- nog steeds kennen. En het plezier en de levensvreugde die dat geeft.

Maar het geeft ook die perspectiefverbreding weer. Simeon heeft zijn leven lang gewacht op dit teken: met dit jonge kind komt er een nieuwe wereld. Maar hij weet ook: dat zal niet zonder slag of staat gaan; het zal veel pijn en lijden kosten. Maar God blijft in het geding en laat niet los.

Dat volhouden en weet hebben van: “Er komt een andere tijd. Blijf volhouden. Laat je hoop niet varen!!” dat is wat me in deze icoon zo aanspreekt. Juist in deze tijd. De kersttijd is voorbij. Buiten blijft het merkbaar langer licht. Straks gaan we onderweg naar het feest van het nieuwe leven, door de dood heen, her feest van Pasen. Het is nu: volhouden, de hoop niet laten varen. En je niet laten meezuigen in agressie, of wegzakken in apathie. Wij hebben elkaar meer dan nodig. En God heeft ons nodig voor vrede en gerechtigheid in deze wereld. Onze wereld.

En tot slot: Goed nieuws bij de ongeregeldheden van de afgelopen dagen.

Na het zien van de beelden uit Enschede belde iemand uit Rijssen met het aanbod om eventuele schade rondom kerk en pastorie te helpen opruimen.

Hoe bemoedigend is dat!

Subcategorieën

Ga naar boven