10_kerken_banner

Teken van Liefde door Willy Rekveld, parochievicaris

Een grote menigte volgden Hem (Johannes 6,1-15)

 

Jezus op weg. Een grote menigte volgen Hem. Zij hadden van Hem gehoord. Zij hadden gezien hoe Hij goed deed aan mensen. In woord en teken was Jezus mensen nabij. De zieken, de kwetsbaren. Wat gebroken is maakt Hij heel. Heel de mens is hij nabij. Hij gaat de berg op en zet zich daar neer. Hij ziet de mens met open ogen. De grote menigte die Hem zoekt. Aan zijn leerlingen stelt Hij de vraag: Hoe geven wij al deze mensen te eten? Een jongere heeft vijf broden en twee vissen. Dat is voldoende. Jezus dankt hiervoor. Hij gaat in gebed. Hij deelt van wat hij kreeg. Hij breekt en deelt. Voldoende want door het breken en delen blijft er heel veel over. Hij geeft in liefde. Helend nabij niet alleen in het Woord maar ook in de daad die hij stelt. Het teken van het gedeelde leven. Ook in onze parochie zijn zulke tekens van nabijheid. Ik denk hierbij aan de kleuters en kinderen die samenkomen in de kerk. Om te luisteren naar woorden van Jezus in alle eenvoud. Ik denk aan dat zij hierin ook tot delen komen. Het meebrengen van producten voor de voedselbank. Delen vanuit onze overvloed. Die jonge jongen maakte door zijn vijf broodjes en twee vissen te geven aan Jezus dat voldoende was voor een hele grote groep mensen. Dat mag ons aanzetten om te delen. Te delen zoals de kleuters en kinderen uit onze geloofsgemeenschappen. Dat wij zo in woord en teken elkaar nabij zijn in liefde na het voorbeeld van Hem die zichzelf brak en deelde. 

Brood op tafel: een hand gevuld

met wat in het leven geen uitstel duldt:

de honger stillen iedere dag

gewoon wat een mens niet ontbreken mag.

Ik zeg wat mooi dat, dat gebeurt in onze parochies. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst.

In het breken en delen, vrede en alle goeds.

Zaaien en oogsten door pastor Frank de Heus, pastoraal werker

Jezus zei ooit: ‘Het is met het koninkrijk van God als met een mens die zaad uitstrooit op de aarde: hij slaapt en staat weer op, dag in dag uit, terwijl het zaad ontkiemt en opschiet, ook al weet hij niet hoe.’ (Marcus 4, 26-27)

Afgelopen donderdag was ik jury-lid bij Sirkelslag op een school in Losser. Sirkelslag is een project dat Ans te Lintelo, onze emeritus-jongerenwerker, ooit heeft opgezet. Het is een spel, dat gespeeld wordt in groep 8. De ene school tegen de ander. De hele groep wordt aan het werk gezet rond een kunstproject. Dit keer moesten de leerlingen van vuilniszakken mode-artikelen maken: een Afrikaanse hoed, een trouwjurk, werkkleding… Intussen verlaat telkens een klein groepje leerlingen de klas om een spel te spelen bij de jury. Het draaide ditmaal allemaal om het verhaal van Jozef uit het Oude Testament. Ook wel bekend van de musical ‘Joseph and the amazing technicolor dreamcoat’ van Andrew Loyd Webber en Tim Rice, gebaseerd op het verhaal van Jozef en zijn broers uit de Bijbel (Genesis 37-47). Het is mooi om te zien, hoe leraar en leerlingen fanatiek en vol enthousiasme aan het werk gaan om de wedstrijd te winnen; hoe ze elkaar helpen; hoe de één het voortouw neemt; de ander heel creatief is of veel weet; hoe ze als groep samenwerken; samen zingen! En intussen komt het oude verhaal voor de jongeren tot leven.

Ans is met pensioen. Parochianen hebben de organisatie overgenomen. Dat is eigenlijk niet anders dan in de parabel van Jezus. Je zaait in je leven en mag vertrouwen, dat het iets voortbrengt. Hoe of wat, dat heb je vaak niet in de hand. Maar het levert altijd wat op! Ook al moet je er soms even op wachten of zie je het pas later…

Subcategorieën

Activiteiten kalender
Recente berichten
Ga naar boven