10_kerken_banner

JozefbeeldVlak voor kerst stelde de paus een Jozefjaar in.

Want 150 jaar geleden werd Jozef uitgeroepen

tot patroon voor de kerk.

Jozef had een zwangere vrouw en haar kind onder zijn hoede genomen.

En mee op de vlucht toen het gedood leek te worden.

Door zijn huwelijk met Maria was Jozef wettig vader geworden

van het kind van een ander: Gods Zoon.

Het gaat de paus om de spiritualiteit van Jozef.

En dat we bij Jozef zien hoe God werkt:

door gewone mensen bij wie het niet om hunzelf gaat. 

Van wie weinig is te zien, maar die dagelijks het verschil maken.

Die uit eigen ervaring weten hoe afhankelijk we zijn.

En zich daarom geroepen voelen anderen te helpen.

De paus verbindt het Jozefjaar ook met het coronajaar.

Hij wijst op ouders en verzorgers, 

op mensen in het onderwijs, en op grootouders.

Zij leren onze kinderen dat een crisis bij het leven hoort.

En ook hoe je ermee om kan gaan:

door geduldig routine te wijzigen,

maar wel gedisciplineerd te blijven;

door met rust, biddend vooruit te kijken,

en met liefde wat over te hebben voor elkaar.

Elk leven kent vroeg of laat een crisis.

Daarmee móet je leren dealen om er sterker van te worden, en menselijker.

God werkt zijn plannen uit met mensen

die hun beperkingen kennen,

en hun broosheid accepteren.

Mensen die over zichzelf niet te groot denken, of te klein.

Die van anderen houden en op God vertrouwen;

die durven loslaten om zichzelf te geven,

zoals Jozef.

In het evangelie van komende zondag 17 januari wijst Johannes Jezus aan als degene die redding zal brengen. Later noemt een leerling van Johannes Hem de Messias, wat ‘de gezalfde’ betekent. Hij zegt: “We hebben Hem gevonden.” De leerlingen van Johannes volgen Hem en vragen: “Waar houdt Gij U op”? Maar Jezus stelt degene die Hem bevragen, die Hem volgen, ook een vraag; “Wat verlangt gij”?

‘Wat verlangen wij’ is een vraag die ons in deze tijd allen, niemand uitgesloten, bezighoudt. We hebben Kerstmis gevierd en Oud en Nieuw en zijn begonnen aan een nieuw jaar. Wat zal dit jaar ons brengen? Worden verlangens beantwoord nu de eerste vaccinaties gezet zijn? We verlangen immers allen weer naar wij het normale noemen. Maar wat is normaal? Ik zou het u, jullie, niet zo kunnen zeggen. Wat voor de een normaal is, is voor de ander abnormaal. Wat ik hoop in het normale, is dat wij elkaar weer kunnen ontmoeten in kerk en samenleving; dat kinderen in een normaal ritme weer naar school kunnen gaan; dat kinderen weer hun ouders kunnen bezoeken thuis of in het verzorgingshuis; dat jongeren elkaar weer vrijuit kunnen ontmoeten en uitgaan; dat zij die dat wensen, in een normaal ritme weer in vrijheid hun geloof kunnen vieren door samen te komen, biddend en zingend; dat wij dit alles in goede gezondheid mogen doen. Dat is mijn wens voor u, jullie, in het jaar des Heren 2021; dat het voor ons allen, zonder onderscheid, een gezegend jaar mag zijn.

Vrede en alle Goeds!

Pastor Willy Rekveld

Op 22 november met het hoogfeest van Christus Koning van het Heelal sloten wij het Kerkelijk jaar af. Een jaar dat door omstandigheden die we allemaal kennen en ervaren zo anders is verlopen en gegaan. Met de Eerste Zondag van de Advent gaan we weer beginnen aan een Nieuw Kerkelijk jaar. Vol verwachting en hopend op toekomst mogen wij ons in deze periode weer voorbereiden. Voorbereiden op de geboorte van Gods Zoon. Emmanuel, God met ons. Jezus, Hij die redt. Meer als ooit hebben wij dat misschien we nodig. Redding, Iemand die met ons is en met ons meegaat. Het Evangelie roept ons op tot waakzaamheid. Op je hoede zijn zo wordt gezegd. Maar ook betrokken zijn op elkaar zonder de ander te claimen, te bezitten. Elkaar ruimte te geven niet omdat dit nu de praktijk van alle dag in een anderhalve meter samenleving. De Advent, Adventus, dat Komst betekend wil voor ons christenen een tijd zijn van hoopvol uitzien. Uitzien naar Hem die onze uiteindelijke Toekomst wil zijn. Zien wij die toekomst in deze tijd van onzekerheid nog wel. Laat komen Hij die komen zal, verlangend zien wij naar Hem uit zingt een Adventslied. Dat ondanks alles, wij zo verlangend uitzien naar de hoopvolle tekenen van onze tijd. Vrouwen en mannen die op welke manier dan ook zich met hart en ziel inzetten om in deze tijd van onzekerheid toekomst te geven. Toekomst in Kerk en samenleving in zorg en aandacht naar elkaar toe. De profeet Jessia heeft hierin vertrouwen. Ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, merk je het niet. Dit Nieuwe wens ik u, jullie van harte toe. Een goede tijd gewenst op weg naar Kerst. Vrea en Good Goan.

Pastor Willy Rekveld, parochievicaris

cross

Het is het jaar 1223. Franciscus van Assisi bevindt zich in Creccio, Italië, en vraagt zich af, hoe hij het Kerstverhaal met dat arme, behoeftige kindje Jezus, voor de arme en eenvoudige mensen in die regio open kan leggen. Franciscus bedenkt zich de eerste levende Kerststal. En dat spreekt aan! Het fenomeen ging de hele wereld over, maar werd ook al snel geannexeerd en geperverteerd door bijvoorbeeld de rijke elite in Napels, die in hun huizen grote en rijk aangeklede kerststallen plaatsten. Franciscus zou ervan gegruwd hebben. Franciscus zag in die letterlijk arme Jezus namelijk een inspirerend voorbeeld van hoe wij alles in ons leven in God’s handen kunnen leggen. Franciscus leerde van Jezus de kunst van het loslaten. En ik geloof, dat wij ons de afgelopen maanden in die kunst hebben kunnen of moeten oefenen. Noodgedwongen weliswaar. De vanzelfsprekende omgang met elkaar was er niet meer. Fysiek contact werd afgeraden. De gang over de grens voor vakanties was ‘not done’. Sommigen verloren familieleden, vrienden of bekenden aan het virus. Afstand kwam in plaats van nabijheid. Scholen ging soms geheel, tijdelijk of half dicht. Je zag je collega’s van werk niet meer. Jong en oud voelde zich beperkt. Dat was de negatieve kant van het loslaten.

Toch was dat loslaten niet alleen maar negatief. We hebben de illusie moeten loslaten, dat we alles in de hand hebben; dat we alles vooruit kunnen vastleggen, zeker stellen, controleren. We hebben moeten leren leven bij de dag. We werden ons wellicht meer dan ooit bewust van onze verantwoordelijkheid voor onze medemens; dat onze vrijheid grenzen heeft, waar die de ander tekort doet of in gevaar brengt; hoe belangrijk het gewone menselijke contact is. We kregen meer tijd voor ons gezin, voor vader of moeder. We realiseren ons en waardeerden meer dan ooit het belang van school, van goede zorg, van een overheid die de solidariteit tussen mensen organiseert. Kleine tekenen van aandacht werden zeer gewaardeerd. Het is de afgelopen maanden over onze menselijkheid gegaan. Willen wij zorg hebben voor kwetsbare medemensen, voor ondernemers die in het nauw zijn gekomen, voor werknemers die hun baan verliezen, voor mensen die allen komen te staan. Er is naast incidenten enorm veel steun gegeven en ook veel solidariteit geweest. Zal dat alles straks weer ondersneeuwen, als alles weer normaal wordt? Of kunnen we dat vast houden?

Kerstmis is het feest van de menswording van God; van een nieuw begin; van vernieuwing. Woorden die hol kunnen klinken, maar die ook inhoud en waarde kunnen hebben, als wij ze inhoud en waarde geven. Ik hoop dat deze Kerst 2020 voor u, voor jou, een nieuw begin markeert. Dat we een ontwrichtend jaar achter ons laten en met hoop het nieuwe jaar binnen gaan. Ik wens u, jou, zalig een zalig Kerstfeest!

Pastoraal werker Frank de Heus

3kaarsen

Een man ging op reis. Hij verliet zijn huis. Het beheer droeg hij over aan zijn dienaren. Ieder kreeg zijn eigen taak.

Lenie ontfermde zich over zijn kinderen. Jan nam het op zich het hele huis opnieuw in de verf te zetten. Martin onderhield de tuin. Jos zorgde voor de paarden in de stal. De administratie was en bleef in handen van Jeannette. Oh, ja, er was ook nog een deurwachter. Die hield natuurlijk de wacht, opdat de man, als hij terug zou komen, alles thuis weer netjes aan zou treffen. Of liever nog, béter aan zou treffen. Alles verliep prima in huis. Het personeel kon het goed met elkaar vinden. De taken werden nauwgezet uitgevoerd. Alles liep eigenlijk op rolletjes. Toch miste men wat. De man op reis werd gemist. De sfeer die hij meebracht. Zijn leiding en inzicht. Zijn support, als je het even niet meer zag zitten. Men werd wel erg op zichzelf teruggeworpen. Maar men verslapte niet; bemoedigde elkaar; leerde van elkaar; was trots op wat men samen tot stand bracht. Men sleepte elkaar er doorheen en hield elkaar scherp, als men het even niet meer zag zitten.

Ik vroeg mij af: ‘Zouden wij ook zo door de huidige crisis kunnen komen?’ Het goede, spontane en vrije leven heeft ons even verlaten. Maar we weten, het komt terug! De voortekenen zijn gunstig. Hoe zullen wij dan terugkijken op de afgelopen maanden. Hebben we het ‘huis’ draaiende gehouden? Of treffen we het straks zelfs nog beter aan? Hebben we door alle misère heen ook iets opgedaan, geleerd, dat we vast willen houden?

Ik wens u een goede Advent toe! Dat de Advent juist dit jaar een tijd vol van verwachting en hoop voor u mag zijn!

Pastoraal werker Frank de Heus

cross

Ga naar boven