10_kerken_banner

 Frank de Heus
De afgelopen twee jaar kwam ik al wekelijks naar Enschede voor overleg met het pastoraal team. Ik kan echter nog steeds met gemak de verschillende kerken van Enschede binnen lopen en niet herkend worden. Mijn werk lag tot op heden voor een groot deel bij uw zuiderbuur, de Franciscusparochie. Ik verwacht ech-ter dat dat nu toch gaat veranderen. Ik verzorg inmiddels onder meer de planning van het pastoraal team en het liturgisch rooster voor de drie parochies, wordt nu af en toe ingeroosterd in de Jacobuskerk en verzorg de vormselvoorbereiding voor Enschede. Deze werkzaamheden geven de eerste concrete contacten met parochianen van de Jacobusparochie. Daarom zal ik mij nu toch maar even netjes voorstellen.

Ik ben geboren en getogen in de Domstad - Utrecht. Ik ben daar opgegroeid in een jonge, levendige en gemoedelijke parochie, die eind jaren zestig uit de grond werd gestampt. Aanvankelijk kerkten we in een school. Begin jaren zeventig kwam er een eigen gebouw, dat als ontmoetingscentrum een plek in de nieuwe wijk Overvecht kreeg. Dat was in die tijd bijzonder. Ik heb Theologie gestudeerd aan de Katholieke Universiteit te Utrecht. Eerder had ik al een studie Sociale Geografie (Ruimtelijke Planning) aan de Rijksuniversiteit afgerond. Theologie was echter geen tweede keuze voor mij. Het kwam slechts later op mijn pad. Anders dan bij de Sociale Geografie die natuurwetenschappelijke methoden hanteert en objectief naar de wereld probeert te kijken, leerde de theologie mij de weg naar binnen te gaan. Het ging opeens over mijzelf. In de oecumenische setting van de studie destijds werd ik gevoelig gemaakt voor de vele wijzen, waarop mensen naar God en de wereld om hen heen kunnen kijken. Voor mij persoonlijk speelt de franciscaanse spiritualiteit daarbij een grote rol. Via Zutphen, waar ik mij met name heb toegelegd op catechese en kerkopbouw, Amersfoort Noord en Bunschoten-Spakenburg, waar ik samen met ds. Jos van Oord een bijzondere opdracht had voor het van de grond tillen van een oecumenische geloofsgemeenschap in de vinexwijk Vathorst rond het dorpje Hooglanderveen (zeer inspirerend!), ben ik terechtgekomen in de Franciscusparochie met opnieuw catechese en kerkopbouw als belangrijkste werkterreinen. Sinds september 2014 verricht ik hiernaast dus meer en meer werkzaamheden t.b.v. de Jacobusparochie in Enschede en de parochie ‘Maria Vlucht’ rond Losser. Het proces van kerksluitingen en de omvorming van de Jacobusparochie met alle pijn, verdriet en moeilijk-heden die daarbij horen, heb ik tot nog toe met name door de ogen van mijn Enschedese collega’s zien gebeuren. Het is noch voor parochianen, noch voor bestuurders, noch voor pastores een ‘leuk’ proces. Het vraagt van iedereen veel wijsheid, zeer veel geduld, uithoudings- en doorzettingsvermogen. Toch kan het uiteindelijk een inspirerend gebeuren voor velen worden. We worden kleiner, maar dat kan ook fijner zijn. Ds. Robert Schulz zou zeggen: ‘Probeer je wonden in wonderen te veranderen’. Ik denk, dat dat de kunst is. Ik hoop dat ik daarbij een handje kan helpen.

Pastor Frank de Heus, pastoraal werker

Give me courage when the world is rough    Geef me moed als de wereld rauw is.
Keep me loving when the world is tough     Geef me liefde als de wereld hard is.
From the old things to the new                     Gaand van het oude naar het nieuwe:
Keep me traveling along with you                Laat me reizen aan Jouw zijde
You are older then the world can be             Jij bent ouder dan de wereld ooit
You are younger than the life in me              Jij bent nieuwer dan het leven zelf
Ever old and ever new                                  Of het oud is of ook nieuw:
Keep me traveling along with YOU               Laat me reizen aan Jouw zijde
And it's from the old I travel to the new        Want al reis ik van oud naar het nieuw
Keep me traveling along with you                 Laat me reizen aan Jouw zijde

Een liedje van mijn bedevaart in Engeland, het land van de wandelaars en de kleine paadjes door het graan, langs beekjes en bijna onbegaanbaar door de braamstruiken. En soms onvindbaar. Dan ontbreekt elk spoor, elke richtingwijzer, elke weg.

Waar mensen samen optrekken ontstaan wegen, soms zelfs nieuwe wegen. En net zoals de olifantenpaadjes in het oerwoud: waar vaker een mens loopt ontstaat er een weg die ook voor anderen begaanbaar blijkt.

Als je op pelgrimstocht gaat weet je niet wat je te wachten staat. Alleen dat je voor onverwachte dingen komt te staan: prettige en onprettige. Een verrassende ontmoeting, een mooi kapelletje , een flinke regenbui, een pad dat er niet blijkt te zijn. En bij aankomst: warme thee. Even uitrusten en dan lijkt de wereld je weer toe te lachen.

We beginnen weer aan een nieuw seizoen. Als kerk, als parochie, in het verenigingsleven. Terug naar school, naar werk , naar je clubjes. Een tijd van vakantie of van rust geeft even een afstand en dat is goed. Al lijkt alles weer tot het oude te horen, toch is elk seizoen weer nieuw en anders. Is elke activiteit aan verandering onderhevig. We realiseren ons dat niet altijd: maar als mens zijn we in ons leven altijd onder weg, als een soort levenslange pelgrimstocht.

Daar mogen we zegen over vragen en kracht uit putten. Dat het Goede aan onze zijde met ons mee mag reizen. Dat wij zelf dat goede handen en voeten mogen geven. "And it's from the old I travel to the new, Keep me traveling along with you !"

Carla Berbée p.w.

Op zaterdag 25 april j.l. was er bij ons in Enschede een bijzondere bijeenkomst. In de Jozefkerk, het eucharistisch centrum van onze parochie, was een plechtige eucharistieviering bij gelegenheid van de ontmoetingsdag van ons Aartsbisdom voor gebedskringen in ons bisdom, die onder meer bidden om roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven en voor alle noden in de wereld. Hoofdcelebrant in deze viering was onze Aartsbisschop, Zijne Eminentie Kardinaal Eijk. Tijdens deze viering ontvingen twee priesterstudenten hun aanstelling tot lector en acoliet. Na een goed verzorgde lunch in ons parochiecentrum volgden in het kerkgebouw nog drie presentaties:

- de rector van het Ariënsinstituut, pastor Patrick Kuipers (afkomstig uit Glanerbrug) vertelde over de nieuwe start, die het Ariënsinstituut  als eigen priesteropleiding van ons  Aartsbisdom vorig jaar heeft gemaakt.

- pastor Henri ten Have sprak over de spiritualiteit van de priester Alphons Ariëns; deze priester, die van 1886-1901 werkte als kapelaan in onze Sint Jacobusparochie, wist zijn devotie voor de eucharistie als hoogtepunt en bron van ons geloofsleven op een heel bijzondere manier te combineren met zijn inzet voor textielarbeiders, hun gezinnen en ook anderen, die in die tijd in heel moeilijke omstandigheden moesten leven; vanwege dit bijzondere voorbeeld, dat Alphons Ariëns  gegeven heeft, draagt de priesteropleiding van ons bisdom ook zijn naam; en hopen we nog steeds, dat  eens het moment mag komen dat de paus hem zal zalig verklaren.

- twee priesterstudenten, afkomstig uit Colombia, vertelden over hun congregatie van “ Christus Leraar”, waartoe zij behoren, en over hun ervaringen als priesterstudent hier in ons land; samen met enkele van hun  medebroeders leven zij in een  communiteit in de binnenstad van Utrecht en worden zij opgeleid om in de toekomst als priesters in parochies in ons bisdom werkzaam te zijn.

Pastor Patrick Kuipers vertelde, dat ons bisdom op dit moment 12 priesterstudenten heeft. Hun pastorale opleiding duurt minstens zes jaar. In die periode krijgen zij een gedegen pastorale, theologische en spirituele vorming. Ook praktijkstages in parochies en op andere pastorale plekken maken deel uit van de opleiding. De kosten van de opleiding van zijn priesterstudenten betaalt ons bisdom geheel uit eigen middelen. Hiervoor krijgt onze Bisschop geen enkele subsidie. Een priesterstudent kost onze Bisschop ongeveer 20.000 euro per jaar. U begrijpt het al: Uw financiële bijdragen voor de priesteropleiding van ons Aartsbisdom – het Ariënsinstituut – zijn meer dan welkom. Want ook in de toekomst blijven we priesters nodig houden voor de viering van de eucharistie, de bediening van de sacramenten en andere pastorale taken. Ik moet U zeggen, dat dit een vraag is, die mij ook persoonlijk bezig houdt: zelf ben ik nu 54, en ook veel andere pastoors in de parochies in ons bisdom zijn tussen de 50 en de 60. Zelf hoop ik, dat er ook in de jaren die komen gaan, jonge priesters zullen komen, die de priesterlijke bediening en ons pastorale werk zullen voortzetten. Daarom doet het me goed te weten, dat naar verwachting in augustus 2016 een van de acolieten uit onze parochie naar de priesteropleiding zal gaan. Van harte hoop ik dat U hem en andere jongeren, die er wellicht voor voelen om priester te worden, wilt steunen met Uw gebed en daadwerkelijke betrokkenheid. Wilt U ook financieel bijdragen aan de opleiding van onze priester-studenten, dan zijn Uw giften van harte welkom op rekeningnummer NL64ABNA0810496488 t.n.v. Fonds Priesteropleiding Aartsbisdom Utrecht te Utrecht. Bij voorbaat hartelijk dank voor Uw gebed en Uw financiële bijdrage.

Pastoor André Monninkhof

 

P.S.: 1. Meer informatie over de priesteropleiding van ons Aartbisdom – het Ariënsinstituut – vindt U op: www. Ariensinstituut.nl

2. Ook in onze parochie is er een gebedsgroep, die bidt voor priesterroepingen, de spoedige Zaligverklaring van de priester Alphons Ariëns en voor alle persoonlijke noden en de noden in onze wereld. Deze gebedsgroep heet: “Pastoor van Ars”. Op dinsdagavond houdt deze gebedsgroep van 18.45 uur tot 19.15 uur stille Aanbidding voor het Allerheiligste voor het hoogaltaar in de Jozefkerk. Ook hierbij bent U van harte welkom (ingang achterom, via de parkeerplaats bij het Parochieel Dienstencentrum aan de Nieuwe Schoolweg).

Dat het vuur, dat we met Pasen hebben ontstoken, in onze parochie brandend mag blijven.

Met vriendelijke groet, Pastoor André Monninkhof

Lopend op donderdagavond door het centrum van Enschede zie ik vlaggen uithangen. Her en der hangt een schooltas aan een vlaggenstok. De eindexamenuitslagen zijn weer bekend geworden! De tijd van zenuwachtig uitzien naar wat je resultaten zijn is voorbij. Sommigen moeten helaas nog op herhaling. De meesten zijn euforisch! Eindelijk vrij, een nieuwe toekomst tegemoet, een nieuwe studie aangaan, op kamers wonen en het huis uit! Dit zijn voor velen de mooie momenten uit onderwijsland. Hoe anders is het op dit ogenblik op het ROC in Leiden. De school kwam in de financiële problemen door de bouw van twee gigantische schoolpanden. Ik vind het typerend voor onze tijd. Veel aandacht en energie gaat uit naar wat tastbaar is, naar show-off met onder andere prachtige gebouwen, naar status en prestige van het ‘dikke ik’. Maar waar het om zou moeten gaan – goed onderwijs voor onze jeugd, goede gezondheidzorg voor zieke medemensen, aandacht en zorg voor mensen, die in de verdrukking komen – raakt nogal eens op de achtergrond. Voor mij persoonlijk ligt daar juist ook de betekenis van de kerk. Tegen het individualisme van onze maatschappij en deze tijd in, zet de kerk op basis van het evangelie de mens altijd naast de medemens. Wij zijn niet bedoeld om alleen te blijven.

Als Kaïn zijn broer Abel uit afgunst om het leven heeft gebracht, vraagt God aan Kaïn ‘Waar is jouw broer?’. 

Kaïn verweert zich met: ‘Ben ik mijn broeders hoeder?’. ‘Wat heb ik met hem te maken?’ Ik lees dit verhaal uit Genesis als een wijze raad voor onze tijd. God vraagt ook aan ons om elkaar niet uit het oog te verliezen. Die boodschap wordt steeds actueler. Het moet in ons leven – in kerk en maatschappij – om mensen gaan!

Ik was dit jaar voor het eerst betrokken bij de vormselvoorbereiding. Halverwege het project ben ik ingesprongen om drie lessen voor de kinderen te verzorgen. Ik was blij met de kinderen die er waren. Zij en/of hun ouders vonden het blijkbaar belangrijk om zich in onze katholieke traditie te verdiepen. Zo goed en kwaad als het kon in de beperkte tijd die ons ter beschikking stond, hebben we daaraan gewerkt. Het levert soms mooie dingen op. Een moeder, die zelf niet gelovig is, merkte tijdens de voorbereiding, dat haar zoon de afgelopen jaren op school, niets aan geloofskennis had opgedaan. Daar was op school gewoon geen aandacht voor. Ze zijn thuis de Bijbelverhalen gaan lezen. Van een andere ouder hoorde ik, hoe door de lessen, thuis, het geloofsgesprek op gang was gekomen. Vader en moeder hoorden voor het eerst van hun zoon, wat er aan geloof in hem leefde. Er werden vragen gesteld en er werd gediscussieerd. Er waren bij de evaluatie ook kritische opmerkingen. Een vader merkte op, dat het belangrijk is, dat we de kinderen vaker bij elkaar brengen. Het gevoel van ‘samen’ optrekken zou sterker gemaakt kunnen worden. Ik denk dat hij gelijk heeft. Vaker bij elkaar komen, elkaar zien en horen, uitwisselen wat belangrijk voor je is en spreken over wat je wel en niet gelooft, biedt kansen voor gemeenschapsvorming. Misschien kan er een diaconaal project aan het Vormsel worden gekoppeld? We gaan er met de werkgroep over nadenken. Maar vooraleerst gaan we vakantie vieren.

Ik wens u allemaal een goede zomer toe, thuis, op reis, of waar dan ook.

Vrede en alle goeds!

Pastoraal werker Frank de Heus

 Licht van Pasen
                  

Een van de sterkste symbolen van het Paasfeest, dat we binnenkort met elkaar gaan vieren, vind ik nog altijd het vuur, dat in de Paasnacht wordt ontstoken. Als we op zaterdagavond de kerk binnenkomen, is het nog donker en kil. Het gebouw ademt nog de sfeer van lijden en sterven van de Heer. Daags tevoren, op Goede Vrijdag, hebben we met elkaar dankbaar herdacht, hoe Jezus liet zien, dat liefde tot het uiterste en trouw tot in de dood uiteindelijk sterker zijn dan alle narigheid, waarmee wij in ons leven, om ons heen en in deze wereld worden geconfronteerd. Op de dag zelf, op Stille Zaterdag, verwijlden we bij het graf van Jezus. De dramatiek van de Kruisweg, het verdriet om het sterven, de desoriëntatie van niet weten hoe verder, we werden er stil van. Vandaar dit rustmoment, deze adempauze, die ons op zaterdag, in de uren voor de Paaswake, werd gegund. Op de zaterdagavond volgt dan echter de grote apotheose. Zonder Goede Vrijdag is er geen Pasen. Maar toch …veertig dagen lang hebben we met elkaar uitgezien naar de Verrijzenis. Deze tijd van voorbereiding was een erkenning van het donker, maar tegelijk verlangden we naar het Licht. In het donker gaan we dit Licht nu ook ontsteken. De Paaskaars wordt plechtig binnengedragen. Het Licht, dat brandt aan de Paaskaars, geven we aan elkaar door, als een vuur dat nooit meer dooft. Met elkaar maken we – in diepe duisternis – een zee van licht. Terwijl we onze kaars, waaraan het vuur is ontstoken, met beide handen aangrijpen, als een nieuwe kans, die ons gegeven wordt, voelen we tegelijkertijd, dat we met beide benen op de grond staan. Duisternis blijft ons niet bespaard. Maar het vuur, dat nooit meer dooft, is voor ons een teken van hoop, dat wij elkaar aanreiken. In de vijftig dagen van Pasen, tot Pinksteren; en op bijzondere momenten zoals bij doop, huwelijk en uitvaart, zal in onze kerken de Paaskaars branden, als symbool van de diepste kern van ons geloof. Maar ook als de Paastijd geëindigd is, in de tijd door het jaar, mag het Licht van de Verrezen Heer als een vuurzuil in de nacht blijven branden in onze harten. Soms zal het een waakvlammetje zijn of branden op een laag pitje. Maar er zullen ook momenten zijn, waarop het vuur zal oplaaien, en onze harten zal doen branden, omdat wij voelen, dat de Verrezen Heer in ons leven; in ons midden; aanwezig is. In dit Licht van de Verrezen Heer wens ik U alvast een inspirerende viering van het Paastriduum (Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen) en een zalig en vreugdevol Paasfeest.

Pastoor André Monninkhof

Subcategorieën

Ga naar boven