10_kerken_banner

Sterven om te kunnen leven. Het lijkt een paradox. Voor christenen is het een diepe levenswijsheid. Het raakt de kern van het christendom. We horen Jezus daarover zeggen: ‘Waarachtig, ik verzeker u: als een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft het één graankorrel, maar wanneer hij sterft draagt hij veel vrucht.’ (Johannes 12, 24) Zoals een topsporter zichzelf pijnigt op de atletiekbaan, in het krachthonk, op de fiets, of hoe en waar dan ook; zoals een jonge pianiste die verder wil komen, uren moet oefenen, ook als zij er geen zin in heeft; zoals een jongere met zijn neus in de boeken moet zitten om zich in een beroep te bekwamen, ook al was hij liever met zijn vrienden op stap; zo moet een mens lijden om meer ‘mens met en onder de mensen’ te kunnen worden. Dit betekent niet, dat je het lijden op moet zoeken. Je kiest er doorgaans niet voor, maar het komt erbij. En als je dan die mens geworden bent die je had willen worden of die kwaliteiten hebt eigen gemaakt, waar je verlangend naar uitzag, dan kun je tevreden terugkijken. Het is niet voor niets geweest. Het is levenskunst je verlies te nemen. Je kunt er een leven mee winnen.

Vrede en alle goeds!

Pastoraal werker Frank de Heus

Begin van de tijd tot aan Pasen.

Dagen van bezinning en bekering,

en ook van boetvaardigheid en versobering.

De as en het askruisje drukken het allemaal uit.

We vragen God

om ons te reinigen en te vernieuwen.

Daarbij kijken we naar onszelf.

Wat is in jouw eigen ogen

niet zo zuiver aan jezelf?

En wat is verouderd patroon

van denken en doen?

Wat zou wel vernieuwd mogen worden?

We vragen wat van God.

We vragen ook wat van onszelf

deze veertigdagen.

Dat we extra werk maken van

gebed, vasten en goede daden.

En zo gedisciplineerd gaan werken

aan de drie fundamentele relaties van ons leven:

aan de relatie met God, (gebed),

aan de verbinding met andere mensen

én de schepping, (goede werken van liefde en duurzaamheid),

En aan de band met onszelf (vasten).

Deze ‘to do list’ van bidden, geven en vasten

gaat in tegen onze krachtige drang

naar verstrooiing,

naar hebben,

en naar innemen.

Het is echt afzien.

Maar je zult zien,

dat je groeit in menszijn.

Je komt tot leven,

als je afleert

om te wórden geleefd.

Je wordt zuiver en nieuw.

En je zult merken

dat je er God voor kan bedanken.

Dat God destemeer blijkt te kunnen voorzien waar jij durft afzien.

Goede veertigdagentijd!

JozefbeeldVlak voor kerst stelde de paus een Jozefjaar in.

Want 150 jaar geleden werd Jozef uitgeroepen

tot patroon voor de kerk.

Jozef had een zwangere vrouw en haar kind onder zijn hoede genomen.

En mee op de vlucht toen het gedood leek te worden.

Door zijn huwelijk met Maria was Jozef wettig vader geworden

van het kind van een ander: Gods Zoon.

Het gaat de paus om de spiritualiteit van Jozef.

En dat we bij Jozef zien hoe God werkt:

door gewone mensen bij wie het niet om hunzelf gaat. 

Van wie weinig is te zien, maar die dagelijks het verschil maken.

Die uit eigen ervaring weten hoe afhankelijk we zijn.

En zich daarom geroepen voelen anderen te helpen.

De paus verbindt het Jozefjaar ook met het coronajaar.

Hij wijst op ouders en verzorgers, 

op mensen in het onderwijs, en op grootouders.

Zij leren onze kinderen dat een crisis bij het leven hoort.

En ook hoe je ermee om kan gaan:

door geduldig routine te wijzigen,

maar wel gedisciplineerd te blijven;

door met rust, biddend vooruit te kijken,

en met liefde wat over te hebben voor elkaar.

Elk leven kent vroeg of laat een crisis.

Daarmee móet je leren dealen om er sterker van te worden, en menselijker.

God werkt zijn plannen uit met mensen

die hun beperkingen kennen,

en hun broosheid accepteren.

Mensen die over zichzelf niet te groot denken, of te klein.

Die van anderen houden en op God vertrouwen;

die durven loslaten om zichzelf te geven,

zoals Jozef.

door Carla Berbée, pastoraal werker

 

Bij de icoon De opdracht in de tempel van de jonge ouders Maria en Josef met Jezus.

Op 2 februari is het Maria Lichtmis. Daarbij hoort het evangelieverhaal dat de ouders Jezus naar de Tempel brengen en daar opgewacht worden die twee oude(re) mensen die profeteren over het jonge kind.

Ik heb een icoon die dit verhaal verbeeldt, gemaakt door Jos en Marijke Vermeulen jarenlang actieve vrijwilligers in het pastoraat in Enschede Noord

Ik heb het van hen gekregen bij mijn 12,5-jarig jubileum als pastoraal werkster. Het is me heel dierbaar.

De tederheid van de jonge ouders, nog onwennig met zo’n kwetsbaar kind. En de ontroering bij de oudere generatie, Hanna en Simeon, die in dit kind ontwaren wat er voor toekomstperspectief aan het groeien is. Dat God hier mee te maken heeft. Dat hij zijn belofte gestand doet. Hier raken verschillenden generaties elkaar zoals wij dat -gelukkig- nog steeds kennen. En het plezier en de levensvreugde die dat geeft.

Maar het geeft ook die perspectiefverbreding weer. Simeon heeft zijn leven lang gewacht op dit teken: met dit jonge kind komt er een nieuwe wereld. Maar hij weet ook: dat zal niet zonder slag of staat gaan; het zal veel pijn en lijden kosten. Maar God blijft in het geding en laat niet los.

Dat volhouden en weet hebben van: “Er komt een andere tijd. Blijf volhouden. Laat je hoop niet varen!!” dat is wat me in deze icoon zo aanspreekt. Juist in deze tijd. De kersttijd is voorbij. Buiten blijft het merkbaar langer licht. Straks gaan we onderweg naar het feest van het nieuwe leven, door de dood heen, her feest van Pasen. Het is nu: volhouden, de hoop niet laten varen. En je niet laten meezuigen in agressie, of wegzakken in apathie. Wij hebben elkaar meer dan nodig. En God heeft ons nodig voor vrede en gerechtigheid in deze wereld. Onze wereld.

En tot slot: Goed nieuws bij de ongeregeldheden van de afgelopen dagen.

Na het zien van de beelden uit Enschede belde iemand uit Rijssen met het aanbod om eventuele schade rondom kerk en pastorie te helpen opruimen.

Hoe bemoedigend is dat!

In het evangelie van komende zondag 17 januari wijst Johannes Jezus aan als degene die redding zal brengen. Later noemt een leerling van Johannes Hem de Messias, wat ‘de gezalfde’ betekent. Hij zegt: “We hebben Hem gevonden.” De leerlingen van Johannes volgen Hem en vragen: “Waar houdt Gij U op”? Maar Jezus stelt degene die Hem bevragen, die Hem volgen, ook een vraag; “Wat verlangt gij”?

‘Wat verlangen wij’ is een vraag die ons in deze tijd allen, niemand uitgesloten, bezighoudt. We hebben Kerstmis gevierd en Oud en Nieuw en zijn begonnen aan een nieuw jaar. Wat zal dit jaar ons brengen? Worden verlangens beantwoord nu de eerste vaccinaties gezet zijn? We verlangen immers allen weer naar wij het normale noemen. Maar wat is normaal? Ik zou het u, jullie, niet zo kunnen zeggen. Wat voor de een normaal is, is voor de ander abnormaal. Wat ik hoop in het normale, is dat wij elkaar weer kunnen ontmoeten in kerk en samenleving; dat kinderen in een normaal ritme weer naar school kunnen gaan; dat kinderen weer hun ouders kunnen bezoeken thuis of in het verzorgingshuis; dat jongeren elkaar weer vrijuit kunnen ontmoeten en uitgaan; dat zij die dat wensen, in een normaal ritme weer in vrijheid hun geloof kunnen vieren door samen te komen, biddend en zingend; dat wij dit alles in goede gezondheid mogen doen. Dat is mijn wens voor u, jullie, in het jaar des Heren 2021; dat het voor ons allen, zonder onderscheid, een gezegend jaar mag zijn.

Vrede en alle Goeds!

Pastor Willy Rekveld

Subcategorieën

Activiteiten kalender
Recente berichten
Ga naar boven