10_kerken_banner

Het is vakantie, vrij zijn en even afstand nemen van het alledaagse . De accu weer op laden. Het is tropisch warm en de vele gedachten hierover zijn goed bedoeld. Genoeg drinken, niet te druk maken, elkaar in de gaten houden, binnen blijven en meer van die goed bedoelde bemerkingen en opmerkingen. Kreten die ik in mijn jeugd niet hoorde, net of het toen niet eens warm was. Zeker code rood of oranje in mijn jeugd hoorde je dat niet. Was het toen dan vanzelfsprekend dat je dat nodige deed om het uit te houden, dat je zorg voor elkaar had.
Hierover nadenkend  zeg ik daar waar vroeger wel eens te voor stond, dat dat heden ten dage niets anders is maar dan naar de andere kant.

Ik wens u allen die op vakantie gaan veel wijsheid toe. Ik geef u geen wijze raad maar ik hoop dat u zult genieten van al dat schoons wat de Schepping ons geeft. Ook zij die er voor kiezen om thuis te blijven of door omstandigheden niet er op uit kunnen trekken een fijn periode toe van even vrij zijn. In het Evangelie, de blijde boodschap van Jezus horen we vaak dat Hij tot allen zegt.
Neem even afstand, maak je even los van alle sleur, kom even tot jezelf en heb aandacht voor elkaar. Kom tot rust en die rust wens ik ons allen toe, om na de vakantie elkaar weer te ontmoeten, waar dan ook. Good goan.

Willy Rekveld.
Parochievicaris

schelprkleur3

‘Wie is Jezus?’, dit is een serieuze vraag van een puber, die laatst op een middelbare school in Hengelo aan de leraar levensbeschouwing werd gesteld. De vraag is illustratief voor onze tijd. Jezus is voor velen een onbekende geworden.
Op veel scholen, ook op katholieke scholen, komt hij niet of nauwelijks meer ter sprake. Waar katholieke met openbare scholen samen gaan – in Haaksbergen gebeurt dat – wordt Kerstmis gevierd als lichtjesfeest en verdwijnt de Kerststal uit school. In de parochie merken we dat jongere parochianen belangstellend zijn, maar van thuis of van school uit steeds minder geloofskennis hebben meegekregen. Onze oud-deken Zegveld uit Twente zei daarvan: ‘Het geloof verdampt. Er is sprake van religieus analfabetisme’.

Het is om deze reden, dat we in onze parochies van Zuidoost Twente proberen om de voorbereiding op het ontvangen van sacramenten intensiever te maken en steeds meer de diepte te zoeken. Dat levert mooie gesprekken op. Het is de kunst om daarbij de tweede taal te leren kennen en spreken, die de taal van de kerk is. Die taal is niet plat, maar vaak symbolisch geladen. Achter verhalen en rituelen van de kerk gaan diepe lagen, betekenissen schuil, die uiteindelijk allemaal verwijzen naar het geheim, dat God in ons leven is.
Wie het Scheppingsverhaal uit Genesis 1 leest als een wetenschappelijk artikel zal het snel aan de kant gooien. We weten tegenwoordig wel beter. De oerknal of de evolutieleer is dan een beter alternatief. Maar wie leert om zo’n verhaal als geloofsverhaal te lezen, zal ontdekken, dat al die verhalen uit de bijbel veel over ons eigen leven te vertellen hebben; over de plaats die God daarin inneemt. In het scheppingsverhaal over hoe God aan het begin van alles staat, en dus misschien ook wel aan het begin van die oerknal. Je wordt er, als je de verhalen serieus neemt, een ander mens van. Eigenlijk zou je de bijbel als de moderne google-machine kunnen zien, waarmee je God op het spoor komt. Want mensen zijn natuurlijk niet zo heel erg veranderd door alle eeuwen heen. We zijn nog steeds lief, jaloers, vrijgevig, argwanend, zorgeloos of juist vol zorgen, of hoe dan ook. Godservaringen van toen, kunnen ook onze ervaringen van nu zijn. Het is maar, hoe je naar het leven kijkt.

Laatst bij de voorbereiding op de Eerste heilige Communie hebben we kinderen gevraagd onder een poort door te lopen en zo over de drempel te stappen, het land van God binnen. Omdat het Advent was, hebben we de kinderen gevraagd daarbij te zeggen, waar zij naar uitzagen. Één jongetje kwam naar mij toe. Die vond dat veel te spannend en vroeg mij of hij om de poort heen naar zijn plek mocht lopen. Natuurlijk mocht hij dat. Maar zo spannend is het ook om dat land van God echt binnen te gaan. Dat een dergelijke verandering van aanpak niet vanzelf gaat, moge duidelijk zijn. We moeten wennen aan een nieuwe manier van werken. De kinderziekten moeten eruit. We vragen nadrukkelijk meer van volwassenen, van ouders en kinderen. In deze tijd, waarin iedereen veel te doen en veel te kiezen heeft, is dat een lastige.  Maar kies er maar voor, redeneren we dan. Of niet. Geloven vraagt net als werk, sport, het opvoeden van kinderen, inzet, omgaan met teleurstellingen, focus, tijd en ruimte. Misschien komt het vanzelf, maar het gaat niet vanzelf. Ook geloof moet onderhouden worden en daar willen we als kerk graag bij helpen. En het is een genot voor pastores en parochianen om dat samen te doen.

Pastoraal werker Frank de Heus

Geheimachterdeur

Op zoek naar het geheim achter de deur…

Beste medegelovigen,

Afgelopen drie weken heb ik hier stage gelopen in Enschede en omstreken. Een van de eerste onderdelen van de stage die besproken werd was deze viering. Wegens groot succes van vorig jaar zou ik, net als de vorige stagiair Marko Bucic, een getuigenis geven over de rol van Maria in mijn leven. Ik heb al van verschillenden gehoord hoeveel indruk dat vorig jaar heeft gemaakt. Ik begreep al gauw: de lat ligt hoog.

Maar, beste mensen, in het leven van iedere christen ligt de lat hoog, nog veel hoger dan dit moment. We worden door God uitgenodigd om op zijn liefde in te gaan en een relatie met Hem op te bouwen. En laten we Maria daar nou net bij nodig hebben…

Ik moet u eerlijk zeggen dat ik in mijn tienertijd niet zoveel ophad met Maria en de heiligen. Ik dacht bij mezelf: het gaat toch om God en zijn Zoon Jezus. Waarom krijgt Maria dan ook zoveel aandacht. Natuurlijk heeft ze een bijzondere taak volbracht en is ze een goed voorbeeld voor ons. Maar om haar nou zoveel eer toe te kennen, dat is toch niet nodig? Alleen God geeft toch genade?

Maar wat een waardigheid lopen we dan voorbij? Jezus heeft haar als een moeder aan ons gegeven. Terwijl Hij aan het kruis hing zei Hij tot haar: zie daar uw zoon, en tot ons: zie daar uw moeder. Jezus weet dat, wanneer wij als kinderen van God door het leven willen gaan, wij ook een moeder nodig hebben, die ons bij de hand kan nemen. En daarom heeft Hij zijn eigen moeder aan ons gegeven.

Zij is namelijk degene die zich geheel en al open heeft gesteld voor Jezus, de zoon van God, onze leidsman ten leven. Van het begin af aan heeft zij haar leven afgestemd op haar relatie met God. Daarmee wist ze niet alles wat er op haar weg zou komen, maar haar vertrouwen in Hem, haar geloof in God was rotsvast.

Dat doet me denken aan het huis waarin ik geboren ben. Dat staat in de Pijp in Amsterdam. Daar hadden we een Rozenstuik voor het portaal staan. Maar aangezien er wel wat volk over staat liep, en ook veel spelende kinderen waren, stond die roos daar erg kwetsbaar. Daarom heeft mijn vader onder de grond een grote stalen stang tussen de wortels gestoken, waardoor het onmogelijk was om die roos er nog uit te trekken. En tot op de dag van vandaag staat die roos daar nog steeds en bloeit elk jaar prachtig.

Bij Maria heeft God op de zelfde wijze als die rozenstruik dat vertrouwen op God, het geloof, in haar hart gegrondvest. Even tussen haakjes: geloof is dus niet enkel denken dat God bestaat, maar ook een werkelijke, persoonlijke relatie met Hem hebben. Een relatie van vertrouwen en liefde. Bij Maria is die trouw tot bloei gekomen. Ze heeft haar leven vol vertrouwen kunnen toewijden aan God. Daarin vond ze haar vreugde, vrede en ware vrijheid. God heeft op zijn beurt zijn eigen Zoon aan haar kunnen toevertrouwen. Zij is moeder mogen worden van Hem die de tuinman is geworden van ons leven. Jezus wil zorg dragen voor die rozenstruik in ons eigen hart. Onze relatie met God, ons vertrouwen op Hem wordt door Jezus versterkt en mogelijk gemaakt.

Maar ja, soms gebeurde het wel eens dat ik als kind in Amsterdam al spelenderwijs wel eens wild om gingen met die rozenstruik voor de deur. Mocht het dan eens gebeuren dat ik die rozenstruik omhoog trok, dan voelde ik me natuurlijk als kind al gauw schuldig tegenover mijn ouders. Maar ja, uit goed fatsoen moest ik het dan toch maar vertellen. En u zult dan waarschijnlijk net als ik wel aanvoelen naar wie je dan het liefste gaat… …naar je moeder, in de hoop dat zij niet zo boos zal worden en misschien een goed woordje kan doen bij je vader.

En precies zo heb ik ontdekt dat Jezus ons Maria niet voor niets heeft gegeven. Want telkens als wij aan die rozenstruik in ons eigen hart trekken, wanneer wij die relatie met God geweld aan doen, maar uit goed fatsoen daar toch vergeving om willen vragen, dan kunnen we soms gemakkelijker naar Maria toe gaan. En Jezus wist dat wij haar nodig hebben om onze relatie met God te versterken. Niet als een optie, maar als een noodzakelijkheid. Jezus weet hoe wij als mensen in elkaar zitten.

Door naar Maria te gaan zien wij een voorbeeld, een voorbeeldige vrouw, van hoe we die relatie met God vorm kunnen geven, hoe we het vertrouwen op Hem kunnen versterken. Maar ze zegt ook tegen ons: ga maar met je hart, met je vertrouwen, met je zorgen, met je hele hebben en houwen naar Jezus, de tuinman. Hij zal er voor zorgen.

Maria is onze moeder geworden. De moeder van Jezus neemt ons bij de hand. Laten we eens beseffen wat een waardigheid ons daarin is gegeven…

Ik had het zojuist al even genoemd, een moeder kan soms ook een goed woordje doen bij je vader. Als wij ons tot Maria keren, dan doet zij ook een goed woordje bij onze Vader in de hemel. U zou misschien denken, en ik heb die twijfels ook zeker gehad: ontlopen we daarmee niet juist die relatie met God…? Nee, in tegendeel, Jezus heeft ons een moeder gegeven die ons helpt om die relatie met hem te versterken. Jezus weet hoe wij als mensen zijn, dat we maar kinderen zijn en daarom een moeder nodig hebben. Jezus kent onze gevoelens, ook de gevoelens tegenover God. Ik zou willen zeggen dat het daarom juist passend is, dat God ons een hemelse Moeder heeft gegeven.

Nu wil ik eindigen op welke wijze ik die hand van Maria concreet ervaar in mijn leven. Ten eerste ben ik iemand die in het dagelijkse leven soms duizend dingen door elkaar heen kan doen, omdat ik bij alles wat ik tegenkom, op mijn bureau of als iemand ergens over spreekt, een idee krijg, een plan vat of denk daar ook nog wat aan te moeten doen. In mijn hart kan het verlangen naar al die dingen uit gaan. Maar daardoor kan het verlangen naar Jezus soms ondergesneeuwd raken. Door met regelmaat het Weesgegroet te bidden, komt ook Jezus voorbij: gezegend is Jezus, de vrucht van uw schoot. Door me tot Maria te wenden, groeit ook het verlangen naar Jezus.

Maar daar blijft het niet bij. Maria neemt mij nog verder bij de hand, namelijk door het overwegen en beleven van het leven van Jezus. Hij toont ons namelijk in zijn leven hoe we de relatie met God kunnen versterken. En door met Maria mee te gaan ontmoeten we dat leven van Jezus in zijn volheid:

- Maria zorgt voor zijn Zoon, zoals een moeder dat normaal doet. Ook ik probeer zorg te hebben voor mijn naasten die mijn zorg nodig hebben, met name door de werken van barmhartigheid. Zo ontmoet ik Jezus in hen.

- Maria luistert naar Jezus, naar zijn woorden en bewaard die in haar hart en overweegt ze bij haarzelf. Zo probeer ik ook die woorden van het evangelie te bewaren in mijn hart. Het is voedsel, voedsel voor die rozenstruik, voedsel voor de relatie met God.

- Maria neemt me ook mee in het lijden en sterven van Jezus. Zij staat naast het kruis en loopt die krenking van de menselijk waardigheid niet uit de weg. Zo leer ik ook het lijden te aanvaarden en daarin het vertrouwen op God te behouden, die onze persoonlijke waardigheid van binnen bekijkt en in stand houd.

- Maria neemt ons ook mee in de verrijzenis van Jezus. Zij versterkt daardoor mijn hoop op het eeuwige leven. En door de sacramenten van doopsel, vormsel en telkens weer in de Eucharistie wordt die hoop bevestigd. Jezus geeft zichzelf aan ons, opdat wij ons leven met Hem kunnen verenigen.

Aan de hand van Maria wil ik door het leven gaan, op weg naar onze Vader in de hemel, want ik weet dat zij, mijn Moeder, mij niet los zal laten. De lat ligt hoog, maar Maria weet daar wel raad mee.

Paulus Tilma
De zomervakantie zit er op voor. De kinderen gaan weer naar school. Iedereen is weer hard aan het werk. Soms is de druk van de gewone werkweek zo groot dat al na2 dagen dat relaxte gevoel van de vakantie verwaaid is. Vakantie komt van vacare: even leeg, even 'andere' golflengte.

Vroeger had men daar wat anders voor: op bedevaart gaan. Alleen of met anderen.

Het is de bedoeling dat je van een bedevaart anders terug komt dan je bij vertrek. Geestelijk verfrist en opgekikkerd.

Oorspronkelijk wilde vrome mensen de weg van Jezus nagaan in Jerusalem.  Heel concreet je eigen voeten zetten op de wegen die hij ooit gegaan was. En daarbij bidden en mediteren. En zo heel dicht komen bij het mysterie van Christus. Maar zo'n reis was wel heel ver, heel gevaarlijk en heel kostbaar. Uiteindelijk is daaruit de kruisweg in onze kerken en in het processie park uit gegroeid. Daarvoor hoef je niet een gevaarlijke reis te maken.

Maar op bedevaart gaan of: pelgrimeren verbergt nog een andere schat. Je verlaat je eigen veilige plek en gaat op weg, het onbekende tegemoet. Letterlijk: op hoop van zegen. Je moet loslaten om open te kunnen staan voor het onbekende dat op je pad kan komen. Onbekende mensen, onbekende plaatsen, verrassende ontmoetingen of gebeurtenissen... En wat doet dat dan met jou?! Als je dat kunt ontvangen, kun je een (beetje) een ander mens worden.

Uiteindelijk maakt het niet uit. Of je meegaat met de bus , op de fiets, met de auto, te voet.

Of je doel is  Kevelaar,  Gerardus in Overdinkel of  Maria in Lourdes ...Als je maar durft om op weg te gaan en je veiligheid los te laten. Want de Geest waait op onverwachte momenten.

Zelf heb ik in Italië in het land van st Franciscus gepelgrimeerd. Met mensen in 3 talen (en geen Nederlands!) onder weg zijn. Om de bijbelse vreugde te ontdekken. Samen bidden en  mediteren. En met onverwachte ontmoetingen. Een zuster die te gast is aan onze lunch en vertelt van haar werk in Maleisie. Een pastoor die ons uitnodigt om het stadje te gaan bekijken. De zondagse mis die door onze groep ineens een kerkkoor en organiste rijker wordt. Zo samen onder weg zijn is voor mij een soort oefenperiode, die me met mezelf confronteert. En die me rijk maakt, d.w.z.: ik voel me gezegend.

carla berbée, pastoraal werker
cross

Wat brengt ons samen

Wat brengt ons samen is het thema van de 105de bedevaart in Overdinkel. Deze 21ste lustrum bedevaart ter ere van de Heilige Gerardus Majella mag ook de vraag in zich meedragen: Wat bewoog de vele duizenden pelgrims uit Twente en daar buiten op weg te gaan naar dat kleine dorpje dicht bij de Duitse grens?  

Om samen te komen, om op voorspraak van de Heilige Gerardus te bidden en te zingen, om bemoedigd te worden, maar ook om te danken voor de levensweg die wij mogen gaan. Een levensweg die wij zoekend mogen gaan als pelgrims, Gods volk onderweg. In het samenkomen mogen wij aanwezig zijn in de kracht van de heilige Geest. Dat het er eens van zal komen waarvoor in het verleden en het heden pelgrims samen zijn gekomen. Dat de bede die meer dan een eeuw geklonken heeft tot de Heilige Gerardus Majella “ Heilige Gerardus helper in de nood, sta ons bij in leven en in dood.“ kracht geeft en bemoedigd.  In de diversiteit van de  vele intenties wordt dit in vertrouwen neergelegd in de Eucharistie in het Gerardus Majella park en tijdens de processie met het Allerheiligst Sacrament.

In de periode voorafgaand aan deze pelgrimage wordt in de Eucharistie en andere vieringen aandacht geschonken aan het thema: “Wat brengt ons samen”. Dat dit samenkomen voorafgaand aan deze bedevaart, tijdens deze 105de bedevaart, maar ook daarna ons mag aanzetten tot een levendige geloofsgemeenschap. Tot hoopvolle mensen van vrede en liefde in een nabije, warme kerk. Ik wens ons allen een goede tijd toe rond en met deze bedevaart.

Van harte welkom in Overdinkel, in en rond de Gerardus Majella Kerk, mede namens de vele vrijwilligers, de broedermeesters en het bestuur.

Pastor Willy Rekveld.
schelprkleur3

Subcategorieën

Ga naar boven