10_kerken_banner

Ik loop graag. Dagelijks minstens tienduizend stappen.
Mijn smartwatch houdt dat bij. In de loop van een dag moedigt het horloge verschillende keren aan om in beweging te komen of te
blijven. Dat motiveert. Het heeft me de afgelopen drie jaar geholpen af te vallen en conditie op te bouwen.
Tijdens de vakantie onlangs in de Franse Alpen kon ik zowaar een berg beklimmen. Een pittige inspanning, maar het ging! Wandelend
ben ik ook mentaal wat sterker geworden.

Een gezonde geest gaat in een gezond lichaam. Wanneer iets me erg bezighoudt en bezet, maak ik een loopje. Niet om een loopje
te nemen met de waarheid van de kwestie of om het uit de weg te gaan. Maar om afstand te nemen. En te voet beter te kunnen zien
waarmee ik zit.
Dat gaat niet vanzelf. Tenminste niet bij mij.
Als de wandelpas en de omgeving niet meer afleiden, gaat de zaak eerst weer met mij op de loop, met mijn (gekwetste) ego. Dan komt
het erop aan te relativeren. (letterlijk: in relatie te brengen). Ik doe dat door me voor te
stellen dat Jezus bij mij loopt en vraagt 'waarover hebben jullie het onderweg gehad'.
Hem te zeggen wat er aan de hand is werkt beter dan steeds te beantwoorden aan wat mijn ego wil.
Waarmee je zit heeft vaak meer te maken met jezelf dan je denkt. Het is daarom goed jezelf regelmatig uit te laten.

Paul Daggenvoorde, pastoor

schelprkleur3

In spelshows en talkshows is een veel gehoorde kreet aan het begin: “we gaan beginnen’. Ook een andere uitspraak is: ‘de bal gaat weer rollen’ na een periode van rust, bij de aanvang van de vaderlandse competitie. Men gaat weer strijden met hart en ziel om het hoogste te bereiken. Vrouwen en mannen, jongeren en kinderen komen in beweging om anderen te bewegen mee te doen. Ook voor onze parochies met haar geloofsgemeenschappen gaat na een periode van rust, ook al werden er wel vieringen gehouden, de draad weer opgepakt om aan een nieuw werkjaar gestalte te geven.

We gaan weer beginnen. De bal gaat weer rollen. Vele vrijwilligers, vrouwen en mannen, maar ook jongeren en kinderen willen naast het pastoraal team samen gestalte geven aan de kerk van vandaag en hopelijk ook voor de toekomst. Zij vragen zo ook in die zin aan de geloofsgemeenschappen om in beweging te komen. Om betrokken te zijn op wart wij willen vieren in datgeen waar wij voor willen staan. De blijde Boodschap, het verhaal van God, zichtbaar geworden in zijn Zoon Jezus Christus.

Zijn Boodschap daagt ons uit en wil ons op weg zetten, de weg ten leven. Ook zullen kinderen, jongeren op hun weg zich voorbereiden op hun Eerste heilige Communie of het heilig Vormsel. Maar ook op andere momenten zullen mensen in beweging komen  in alles wat wij vieren. Ik wens ons allen parochianen, de vele vrijwilligers op wat voor vlak zij werkzaam zijn dan ook een mooi en zegenrijk werkjaar toe. Good goan,

Willy Rekveld, parochievicaris

cross

‘Wie is Jezus?’, dit is een serieuze vraag van een puber, die laatst op een middelbare school in Hengelo aan de leraar levensbeschouwing werd gesteld. De vraag is illustratief voor onze tijd. Jezus is voor velen een onbekende geworden.
Op veel scholen, ook op katholieke scholen, komt hij niet of nauwelijks meer ter sprake. Waar katholieke met openbare scholen samen gaan – in Haaksbergen gebeurt dat – wordt Kerstmis gevierd als lichtjesfeest en verdwijnt de Kerststal uit school. In de parochie merken we dat jongere parochianen belangstellend zijn, maar van thuis of van school uit steeds minder geloofskennis hebben meegekregen. Onze oud-deken Zegveld uit Twente zei daarvan: ‘Het geloof verdampt. Er is sprake van religieus analfabetisme’.

Het is om deze reden, dat we in onze parochies van Zuidoost Twente proberen om de voorbereiding op het ontvangen van sacramenten intensiever te maken en steeds meer de diepte te zoeken. Dat levert mooie gesprekken op. Het is de kunst om daarbij de tweede taal te leren kennen en spreken, die de taal van de kerk is. Die taal is niet plat, maar vaak symbolisch geladen. Achter verhalen en rituelen van de kerk gaan diepe lagen, betekenissen schuil, die uiteindelijk allemaal verwijzen naar het geheim, dat God in ons leven is.
Wie het Scheppingsverhaal uit Genesis 1 leest als een wetenschappelijk artikel zal het snel aan de kant gooien. We weten tegenwoordig wel beter. De oerknal of de evolutieleer is dan een beter alternatief. Maar wie leert om zo’n verhaal als geloofsverhaal te lezen, zal ontdekken, dat al die verhalen uit de bijbel veel over ons eigen leven te vertellen hebben; over de plaats die God daarin inneemt. In het scheppingsverhaal over hoe God aan het begin van alles staat, en dus misschien ook wel aan het begin van die oerknal. Je wordt er, als je de verhalen serieus neemt, een ander mens van. Eigenlijk zou je de bijbel als de moderne google-machine kunnen zien, waarmee je God op het spoor komt. Want mensen zijn natuurlijk niet zo heel erg veranderd door alle eeuwen heen. We zijn nog steeds lief, jaloers, vrijgevig, argwanend, zorgeloos of juist vol zorgen, of hoe dan ook. Godservaringen van toen, kunnen ook onze ervaringen van nu zijn. Het is maar, hoe je naar het leven kijkt.

Laatst bij de voorbereiding op de Eerste heilige Communie hebben we kinderen gevraagd onder een poort door te lopen en zo over de drempel te stappen, het land van God binnen. Omdat het Advent was, hebben we de kinderen gevraagd daarbij te zeggen, waar zij naar uitzagen. Één jongetje kwam naar mij toe. Die vond dat veel te spannend en vroeg mij of hij om de poort heen naar zijn plek mocht lopen. Natuurlijk mocht hij dat. Maar zo spannend is het ook om dat land van God echt binnen te gaan. Dat een dergelijke verandering van aanpak niet vanzelf gaat, moge duidelijk zijn. We moeten wennen aan een nieuwe manier van werken. De kinderziekten moeten eruit. We vragen nadrukkelijk meer van volwassenen, van ouders en kinderen. In deze tijd, waarin iedereen veel te doen en veel te kiezen heeft, is dat een lastige.  Maar kies er maar voor, redeneren we dan. Of niet. Geloven vraagt net als werk, sport, het opvoeden van kinderen, inzet, omgaan met teleurstellingen, focus, tijd en ruimte. Misschien komt het vanzelf, maar het gaat niet vanzelf. Ook geloof moet onderhouden worden en daar willen we als kerk graag bij helpen. En het is een genot voor pastores en parochianen om dat samen te doen.

Pastoraal werker Frank de Heus

Geheimachterdeur

Op zoek naar het geheim achter de deur…

Het is vakantie, vrij zijn en even afstand nemen van het alledaagse . De accu weer op laden. Het is tropisch warm en de vele gedachten hierover zijn goed bedoeld. Genoeg drinken, niet te druk maken, elkaar in de gaten houden, binnen blijven en meer van die goed bedoelde bemerkingen en opmerkingen. Kreten die ik in mijn jeugd niet hoorde, net of het toen niet eens warm was. Zeker code rood of oranje in mijn jeugd hoorde je dat niet. Was het toen dan vanzelfsprekend dat je dat nodige deed om het uit te houden, dat je zorg voor elkaar had.
Hierover nadenkend  zeg ik daar waar vroeger wel eens te voor stond, dat dat heden ten dage niets anders is maar dan naar de andere kant.

Ik wens u allen die op vakantie gaan veel wijsheid toe. Ik geef u geen wijze raad maar ik hoop dat u zult genieten van al dat schoons wat de Schepping ons geeft. Ook zij die er voor kiezen om thuis te blijven of door omstandigheden niet er op uit kunnen trekken een fijn periode toe van even vrij zijn. In het Evangelie, de blijde boodschap van Jezus horen we vaak dat Hij tot allen zegt.
Neem even afstand, maak je even los van alle sleur, kom even tot jezelf en heb aandacht voor elkaar. Kom tot rust en die rust wens ik ons allen toe, om na de vakantie elkaar weer te ontmoeten, waar dan ook. Good goan.

Willy Rekveld.
Parochievicaris

schelprkleur3

De zomervakantie zit er op voor. De kinderen gaan weer naar school. Iedereen is weer hard aan het werk. Soms is de druk van de gewone werkweek zo groot dat al na2 dagen dat relaxte gevoel van de vakantie verwaaid is. Vakantie komt van vacare: even leeg, even 'andere' golflengte.

Vroeger had men daar wat anders voor: op bedevaart gaan. Alleen of met anderen.

Het is de bedoeling dat je van een bedevaart anders terug komt dan je bij vertrek. Geestelijk verfrist en opgekikkerd.

Oorspronkelijk wilde vrome mensen de weg van Jezus nagaan in Jerusalem.  Heel concreet je eigen voeten zetten op de wegen die hij ooit gegaan was. En daarbij bidden en mediteren. En zo heel dicht komen bij het mysterie van Christus. Maar zo'n reis was wel heel ver, heel gevaarlijk en heel kostbaar. Uiteindelijk is daaruit de kruisweg in onze kerken en in het processie park uit gegroeid. Daarvoor hoef je niet een gevaarlijke reis te maken.

Maar op bedevaart gaan of: pelgrimeren verbergt nog een andere schat. Je verlaat je eigen veilige plek en gaat op weg, het onbekende tegemoet. Letterlijk: op hoop van zegen. Je moet loslaten om open te kunnen staan voor het onbekende dat op je pad kan komen. Onbekende mensen, onbekende plaatsen, verrassende ontmoetingen of gebeurtenissen... En wat doet dat dan met jou?! Als je dat kunt ontvangen, kun je een (beetje) een ander mens worden.

Uiteindelijk maakt het niet uit. Of je meegaat met de bus , op de fiets, met de auto, te voet.

Of je doel is  Kevelaar,  Gerardus in Overdinkel of  Maria in Lourdes ...Als je maar durft om op weg te gaan en je veiligheid los te laten. Want de Geest waait op onverwachte momenten.

Zelf heb ik in Italië in het land van st Franciscus gepelgrimeerd. Met mensen in 3 talen (en geen Nederlands!) onder weg zijn. Om de bijbelse vreugde te ontdekken. Samen bidden en  mediteren. En met onverwachte ontmoetingen. Een zuster die te gast is aan onze lunch en vertelt van haar werk in Maleisie. Een pastoor die ons uitnodigt om het stadje te gaan bekijken. De zondagse mis die door onze groep ineens een kerkkoor en organiste rijker wordt. Zo samen onder weg zijn is voor mij een soort oefenperiode, die me met mezelf confronteert. En die me rijk maakt, d.w.z.: ik voel me gezegend.

carla berbée, pastoraal werker
cross

Subcategorieën

Ga naar boven