10_kerken_banner

Afgelopen zondag ben ik niet naar de kerk geweest. Mijn taak in de Pancratiuskerk van de afgelopen weken zat erop. Ik zag deels de eucharistieviering op de televisie, maar dat was het voor mij niet. Ik kijk ernaar, maar ik maak er geen deel van uit. Ik ben op een kamer tussen ikonen en bij een brandende kaars het ochtendgebed voor de zondag uit het brevier gaan bidden. Daar vond ik rust en raakten de woorden van de psalmen mij. Dat is wat mij altijd zo bevalt in kloosters en wat we de laatste weken op zondag in de Pancratiuskerk beleefd hebben. De kleine vaste groep, die daar in besloten kring vierde. Op gepaste afstand, maar toch dicht bij elkaar rond het altaar. In een sobere liturgie. Het was eenvoudig, maar intens. Gebaren, stilte, woorden kwamen binnen, anders dan anders. Ik zou willen, dat we dit vast zouden kunnen houden en door zouden kunnen geven aan al die mensen, die voor en na weer onze kerken zullen bevolken. Gaan we ons weer druk maken om hoeveel mensen er komen; of alles wel goed op camera staat; om grootse koorzang; of de pastor alles wel volgens de regels doet; of komen we samen om te bidden; om God te zoeken; onszelf te vinden?

Komende zondag vieren we Sacramentsdag. Achter spatschermen, tussen pijlen en 1,5 meter-merktekens, met pincetten en lijsten van aanwezigen, zal het niet eenvoudig zijn je te laten meevoeren in het heilig spel, dat gespeeld wordt. Maar je kunt er wel deel van uitmaken. Je neemt jezelf mee. Je kunt proberen je open te stellen voor wat er gebeurt. Jezus zegt in het evangelie van zondag (Joh. 6, 51-58): ‘Wie mij eet, zal leven door mij’. Liturgie wil ons helpen het leven in onszelf te vinden door al wat er in de liturgie gebeurt; door het Woord, het brood, de wijn, heel de gemeenschap, door ons heen te laten gaan.’ Als je dat kunt, daar open voor staat, zul je de kerk anders uitgaan, dan je naar binnen bent gegaan. Ik wens u vrede en alle goeds!

cross

Juist wanneer we ons het meest eenzaam en verlaten voelen, ontdekken we dat we niet alleen zijn. We kunnen God ervaren op momenten van doodsangst of als we het gevoel hebben volstrekt tekort te zijn geschoten.

Mij overkwam dat toen ik mij het meest onwaardig voelde, overweldigd, verlaten, door anderen geminacht, achtergelaten en ondergewaardeerd. Juist op zulke momenten voelde ik dat God een hand naar me uitstak om me te redden. Zoals een wildvreemde deed toen ik ooit bijna verdronk.

Dit is Jakobs geschenk, en dit is zijn gedachte die het leven kan veranderen: dat wij vanuit de diepste diepten omhoog kunnen reiken. De diepste crisis in ons leven kunnen momenten blijken te zijn, waarop we in contact komen met de diepste waarheden en onze grootste krachten.

Rabbijn Johanthan Saks.  (bron: ‘Open Deur, februari 2019)

Ingestuurd door Liesbeth Dijkhuis, Haaksbergen

De laatste maanden voel ik me meer op mezelf terug geworpen, en dat zal voor heel veel mensen gelden. Niet dramatisch, maar toch.
Deze tijd doet me ook opnieuw naar mezelf kijken. Het werkt als een spiegel: wat hoort bij mij? waarin kom ik nu mezelf tegen? Waar heb ik last van omdat ik zo in elkaar zit (en niet anders!)?
Ik ben een mens van direct contact; daarin bloei ik op, daarbij gaat mijn energie stromen. Daarvan word ik blij. Na een directe ontmoeting kan ik weer verder op eigen kracht en in eigen koers.
Misschien maakt dat ook iets duidelijk van Pinksteren. Je hebt elkaar nodig. De ontmoeting van mens tot mens, van hart tot hart, van ziel tot ziel: dan begint de be-zieling.
Op dit moment mis ik de mensen in Overdinkel, mis ik mensen in Glanerbrug, mis ik alle mensen die ik anders zo vanzelfsprekend tegenkomt, of even een praatje mee maak, of met wie ik samen nieuwe plannen smeed. Ik mis die ziel, die be-zieling . Voor mij kan daar geen telefoon of app tegenaan. Op Facebook kijken is wel leuk, maar het blijft allemaal surrogaat.
Al is een vonkje van diezelfde Geest die speels en heel maakt soms al genoeg. Een schitterend 4-stemmig lied van een koor dat elkaar ook zo mist: “Don’t give up!” Een heleboel creatieve oplossingen om toch verjaardag te vieren, of op-afstand-en-toch-samen een spelletje te doen.
De Geest die samenbrengt en verwarmt: die waait steeds meer uit onvermoede hoek.
Vandaag heb ik via de laptop met mijn collega-pastores overlegd, elkaar toch even gesproken. Dan kan ik weer verder. Het vuurtje is weer aangeblazen!

cross

Sinds vier dagen wordt er elke nacht wat gestolen, beneden uit de keuken van de pastorie. Insluiping. Een rat. Zo blijkt uit tandafdruk van wat is aangevreten. En uit keutels die achterblijven. In de tuin had ik het dier vorige week zien lopen. Zomaar, zonder haast of schrik. Midden over het tegelpad. Verzwakt bleef hij er even stil zitten.

'Hebben jullie ook last van ratten'. Vroeg ik een medewerker van de bar naast de pastorie. Hij was juist bezig opgeveegd vuil uit de kelder af te voeren via een luik aan de Langestraat. Normaal gaat daar de slang van de bierwagen door naar binnen. 'Nee, hier niet, en ook in het schuurtje achter niet, tenminste, niet meer'. Vorige week had hij wel een leeg nest gevonden.

De horeca is gesloten. Ruimt uit, maakt schoon, knapt op. In de hele binnenstad tijdelijk geen keukenafval. Anderhalve meter samenleving. Nog even geen terrasje. Tenminste niet nu ik dit schrijf.

Ook geen bezoek. Wel insluiping dus. Want de natuur gaat zijn eigen gang. Ziektekiemen ook. Ik zal de gemeente bellen. Dat ik deze hongerige en dakloze niet wil opnemen en voeden, maar wil vangen. Na Pinksteren wil ik een val. En dat is nog maar het beste ook.

We springen samen. Aan deze zin op een kindertekening, moest ik denken toen ik het Evangelie las voor zondag 10 mei, de vijfde zondag van Pasen, Moederdag. In deze tijd van veel vragen hoe alles zal gaan in de toekomst, we ons allemaal wel eens alleen voelen horen we in het evangelie over een weg ten leven. Hierin moeten we, zo lijkt het, allemaal wel eens een sprong in het diepe maken, de diepte die het geloof ons wil geven. Op een kindertekening waaraan ik dacht en die ik enkele weken geleden kreeg toegestuurd per post van Agnes staat dat zo mooi door haar geschreven: “Wij springen samen”.

Ook Jezus vraagt ons om samen te springen in die ruimte waar plaats is voor velen. Wij mogen de weg die ons ook leven wil geven, gaan. En net als Thomas kennen wij die weg ook niet altijd. Maar we mogen dat vertrouwen hebben in Hem, die ook aan ons zegt: “Heb daarin maar geloof en vertrouwen”. We zitten in de meimaand, Mariamaand, en als er een is geweest die dat vertrouwen had is zij het wel; “Doe maar wat Hij u zeggen zal”, zo waren haar woorden. Doen wat Hij ons zeggen zal, dat is misschien wel springen in onzekerheid, die zekerheid kan geven. 

Ik wens alle moeders en hierin ook ons allen al het goede toe. Een mooie zondag. We springen samen in dat vertrouwen dat Hij, Jezus, de Weg, de Waarheid en het Leven is, ons draagt en daartoe uitdaagt.

cross

Subcategorieën

Ga naar boven