10_kerken_banner

Pasen, de kunst van het opstaan                                                                                paaswoordje jan

 

Opstaan is een belangrijk moment, elke dag. Laatst vertelde een van de bezoekers van het Citypastoraat dat ze ’s morgens om vijf uur, vanwege de pijn van het liggen in bed, was opgestaan. Althans voor haar betekent dat ze zich verplaatst van haar liggende houding in de zithouding in haar rolstoel. Soms wil het lichaam niet, het doet pijn, of voel je de stijve spieren en is het lastig om in beweging te komen. Ik heb bewondering voor deze vrouw omdat ze elke dag weer opstaat en er dan ook is.

Misschien wil het lichaam niet zo maar de geest staat elke dag ook met haar op.

Ik verbaas me elke dag weer over de sterke geesten van de mensen die of in een rolstoel zitten of om andere redenen het niet gemakkelijk hebben in het leven en toch elke dag weer opstaan om een er een nieuwe dag van te maken. Opstaan is elke morgen een heel bijzonder moment. Elke vorm van opstaan is zeggen: “Hier ben ik”. Een moment van opnieuw geboren worden.

Jezus was vermoord door mensen die dachten dat hij een bedreiging was voor de religieuze en politieke elite van die tijd. Jezus was uit zijn graf opgestaan en hij had de kracht om weer levend te worden. Hij was lichamelijk opgestaan en zijn spirit, zijn geest, was niet kapot te krijgen.

Maria Magdalena had hem gezien: “Rabboeni, meester u bent het, Jezus!

Nu zouden we zeggen: Dat mens ziet spoken, dat zal wel bij de rouwverwerking horen. Een soort paranormale geestesverschijning. Een soort ontkenning dat een geliefde is overgegaan. Er zijn tenslotte geen verhalen van daarna, dat hij weer vrolijk door de straten van Jeruzalem liep. Maar ook Johannes schrijft: “De leerlingen hadden eerst niet begrepen van wat er geschreven staat, dat hij namelijk uit de doden moest opstaan”.

Johannes gaat het graf in en,- zo staat er in het evangelie kort maar krachtig-, “hij zag en hij geloofde”. De knop ging om, de dood is niet het einde.

En 20 eeuwen later, komen er overal op de wereld mensen bijeen die geloven in die kracht en die geest en de spirit van die man uit Nazareth die vermoord is en is opgestaan. De dood overwinnen noemen we dat. Jezus die het zelf vele malen op zijn tocht gezegd heeft: “sta op en leef”. Die kracht tot leven, ….dat leeft hij voor tot op de dag van vandaag.

De nacht is niet het einde, de koude winter in de kerk is niet het einde en zelfs de dood is niet het einde.

De nacht, de winter en de dood zijn niet het einde. Mensen blijven opstaan en opstandige mensen vóór het leven, vóór een zinvol en gelukkig leven. Pasen betekent opstaan uit de nacht, opstaan uit de winter en opstaan uit de dood, wakker worden uit dat wat dood lijkt. Christenen zijn in de geschiedenis altijd opstandige christenen geweest, protestanten, ook de katholieken in de wereld.

Opstaan uit de nacht geeft de dag een nieuwe kans. Soms heb je een hand nodig die jou helpt opstaan, daar zijn we gemeenschap voor.

We komen bij elkaar om Pasen waar te maken, om op te staan tegen onrecht, tegen de verwondingen van lichaam en ziel. Opstaan is kiezenvoor de dag en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat is de spirit van Pasen. En als ons dat lukt, maken wij Pasen tot een feestelijke werkelijkheid. Ik word opstandig van Pasen, maar het is een opstandigheid die een belofte in zich heeft. De belofte van de lente en de zomer. De belofte dat mijn boosheid kracht wordt. De kracht om recht te doen aan goede zaken. De belofte dat ik weer opnieuw kan beginnen. Door op te staan. Dan worden we boven onze eigen zwaartekracht uitgetild en delen we herboren in een nieuwe schepping: God sprak: Er zij licht, en er was licht, en God zag dat het goed was. Toen was het avond geworden, en het was nacht geworden, een lange nacht, en het was eindelijk morgen geworden: De eerste dag!

 

Pastor Jan van den Nieuwendijk, p.w.

Of het harde al zacht wordt


We hebben van een witte kerst mogen ‘genieten’. We zijn de spiegelende ijsvelden over gekomen. De eerste sneeuwklokjes hebben hun blad alboven de grond gestuurd en eigenlijk denken we dat de lente al komt. Er is genoeg winter geweest.
Zo denken wij mensen. Mensen van deze tijd die zo veel in eigen hand kunnen nemen,zo veel naar eigen goeddunken kunnen bepalen. Wat ons belieft en – vooral - wat ons niet belieft. Wij willen LENTE, en wel NU! We willen nieuwe levenskracht, een beetje zonnewarmte en een klein lammetje in de wei dat dartelt omdat het niet anders weet dan dat het leven dartelen is. We kijken weg van de harde grond, de laatste verrotte herfstbladeren, het zwarte water in de sloot.
We reikhalzen naar de eerste koolmeesjes die het aandurven een nestkastje te bewonen. We reikhalzen, we smachten, we willen zo graag… Maar de wilgenkatjes wiegen in de wind zachtjes een “nog-niet, nog-niet”. De knoppen van de rododendrons in het park hebben zich schrap gezet. Alsof ze ons oproepen: ”Hou vol. Bal al je verlangen naar nieuw leven samen.
Koester het van binnen en met zachtheid. Tot de tijd rijp is. Hou vol”.

Eerst de weg naar binnen volgen. Met aandacht. Dat is de langste weg. Snoei wat overbodig blijkt. Dan is de tijd van wachten, attent voor wat leeft van binnen en van buiten. Dat is niet te regelen, niet zelf te bepalen. Het wordt ons gegeven. Zoals de Schepper het de crocus geeft, en de koolmees en de wilgenkatjes.

Hernieuwd leven: het komt, maar heb geduld.

 

Koud en verlangend naar een warmere wereld
Een duurzaam seizoen
Speuren - want zeker het komt -
Of het harde al zacht wordt

(Inge Lievaart)

 

Mijmering van pastor Carla Berbée,
p.w. bij de aanloop naar de Vasten

 

De lente kan moeilijk de weg naar Twente vinden ….

De winter duurde lang dit jaar met nog wat sneeuw eind maart. En ook de lente kon de weg naar Twente maar moeilijk vinden. Met handschoenen op de fiets in de vroege meidagen…. “Wordt het nog wat?”hebben veel mensen gedacht. Het blijft zo kil, zo guur buiten in de natuur. De zon deed haar best met haar verwarmende glimlach; tevergeefs….?

Onze grote wereldkerk zucht en kreunt. Voor menigeen is alles wat nu boven water komt onvoorstelbaar. Een ver-van-mijn-bedshow; bijna niet te geloven. Dat zoveel werd toegedekt, is misschien wel net zo pijnlijk. Daardoor is je eigen katholiek-zijn opnieuw een gespreksonderwerp; maar wel op de meest vreemde momenten, op verrassende plaatsen ineens met wildvreemden in gesprek. Op vakantie in Duitsland overkwam me dat in een winkel met quiltstoffen waar ik wel eens vaker kom. Daar liet ik mijn zelfgenaaide "liturgische kragen" zien die ik over mijn gebedsmantel draag, de kleur passend bij de liturgische tijd van het jaar. Daaruit liet ik blijken dat ik katholiek ben en ook voor de kerk werk. Daar ging een andere klant in de winkel op in. Deze vrouw van 40 - 50 jaar bekende dat ook zij katholiek was op gevoed door haar ouders, dat ze van het ouderwets kerkelijke afstand had genomen. Maar ze zei van harte dat ze haar ouders er dankbaar voor was dat ze haar deze ontwikkeling hadden meegegeven in het leven. Wat er in de Duitse kerk gebeurt, vond ze ongelofelijk, maar wel passend bij het klimaat van vroeger. En dat er nu eindelijk maar eens echte schoonmaak moest worden gehouden. Ook dat deze kwesties je terugvoeren naar waar het ons in het geloof om gaat: hoe je met elkaar als mensen omgaat, welke waarden in je leven het fundament zijn. En niet wie hoger staat of hoe vaak je naar de kerk gaat.
Van alle misstanden kwamen we al gauw uit bij onze eigen vragen. Waar laat je je wat aan gelegen liggen en aan wie? Waar geloof je (nog) in en wat is franje gebleken, door mensen gemaakt en bedacht (en dus tijdgebonden). Zo’n gesprek is als het opschudden van je donsdekbed, want anders kan je het niet warm houden.

Kou maakt je duidelijk wat je mist, waar je naar verlangt, waar je naar uitkijkt. Zo moeten ooit daarginds in dat verre Jeruzalem een stel bange, teleurgestelde mensen ook bij elkaar gezeten hebben. Met de brokstukken van hun idealen. Maar ze hielden elkaar vast en dat verwarmt, zeker in tijden van kilte en mist. Waar mensen elkaar vast blijven houden en om blijven zien naar elkaar, kan de één zich laten dragen door de ander. Dat is wat christenen de eerste eeuw ook zo bijzonder maakte in het Romeinse rijk. En waardoor ze een positieve uitstraling hadden naar anderen. Warmte die aanstekelijk werkt. Waar je van gaat zingen, of minstens een beetje neuriën. En waar die warmte vandaan komt …?

Wij mogen ook putten uit de traditie van hoop&geloof&liefde waar Jezus de Levende ons voorging. We mogen ons laten inspireren door die lange rij van mensen voor ons. Mensen, die ook door vallen en opstaan, hun weg met God gevonden hebben. Mensen met hun talenten en hun feilen. Wij moeten met twee benen op de grond blijven staan, met onze voeten in deze stad en met ons hart bij de mensen die hier wonen. Mag de Geest van geloof&hoop&liefde ook voor ons voelbaar worden, steeds opnieuw.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->

Aankondigingen

 

Viering van de fusie tot stadsparochie St. Jacobus de Meerdere.

Op vrijdagavond 11 juni om 19.00 uur in de Verrijzeniskerk aan het Leunenberg.

In een korte vesperviering met als thema “Met Jacobus verder op weg” zal de nieuwe fusie worden verbeeld in woord en gebaar. Alle pastores zullen voorgaan. Zoveel mogelijk koren (leden) zullen aan de vesperviering deelnemen. Iedereen wordt van harte uitgenodigd. Ook zullen officiële instanties hierbij worden uitgenodigd.

 

Installatie van pastor André Monninkhof als pastoor en presentatie van pastor Jan van den Nieuwendijk als pastoraal werker voor de nieuwe parochie.

Op zondag 4 juli om 10.30 uur in de Sint Jankerk aan de Haaksbergerstraat. Na afloop van deze viering is er gelegenheid om met de nieuwe pastores kennis te maken.

Daarmee komen alle andere vieringen in dat weekeinde te vervallen.

 

Pastor C. Berbée, pastoraal werker.

 

  

Panta rei

 

“Panta rei”. Dit is een Griekse uitdrukking, die betekent: “alles is in beweging”. Deze uitdrukking hoorde ik op een avond van de Historische Sociëteit Enschede-Lonneker, toen het ging over een wetenschappelijk boek over de geschiedenis van Enschede, dat (in opdracht van de gemeente Enschede) wordt geschreven onder leiding van de heer Albert de la Bruheze, docent aan de UTwente. Op deze avond constateerden we, dat er in Enschede veel in beweging is. Maar wat is nu eigenlijk de identiteit, de ziel van deze stad ? Zo’n gemeenschappelijke identiteit is niet zo gemakkelijk vast te stellen. Naar mijn gevoel komt dit, doordat Enschede van origine een dorp is, dat door de textielindustrie en door de komst van de UTwente (dit jaar 50 jaar geleden) is uitgegroeid tot één van Nederlands grootste steden. Van dichtbij en veraf zijn mensen in deze stad komen wonen, waardoor de samenstelling van de bevolking heel divers is. Iemand zei me: in het buitenland kennen ze Enschede vanwege twee dingen: namelijk FC Twente en de vuurwerkramp. Heel begrijpelijk. Als Enschedeërs zijn we nog altijd trots op onze landskampioen. En bij de herdenking van de vuurwerkramp op 13 mei van het vorig jaar mocht ik meebeleven, hoe diep de ramp van 10 jaar geleden de mensen hier in de ziel gesneden heeft. De voetbal en de vuurwerkramp beweegt ons als inwoners van deze stad en brengt ons in beweging.

 

Een andere vraag, die me bezig houdt, is: wat beweegt ons als Rooms-Katholieke Parochie Sint Jacobus ? De fusie van de afzonderlijke geloofsgemeenschappen tot één parochie is nu bijna een jaar oud. Als afzonderlijke geloofsgemeenschappen moeten we eraan wennen dat we nu samen één geheel zijn. Tegelijk zullen we ons als nieuwe parochie daadkrachtig en slagvaardig moeten opstellen om onze missionaire taak – dat is de verkondiging van Gods Blijde Boodschap – ook in de geseculariseerde context van onze stad waar te kunnen maken. Naar mijn gevoel kunnen we dit niet alleen, maar zou het goed zijn als we samenwerken met andere spelers op het maatschappelijk middenveld (civil society), die raakvlakken hebben met ons kerkelijk werk, bijvoorbeeld op diakonaal gebied. Als stadsbrede parochie zullen we onze kerntaken goed moeten behartigen. Kerntaken, die liggen op liturgisch, katechetisch en diakonaal gebied. Hiernaast is er natuurlijk het pastoraal programma van de afzonderlijke geloofsgemeenschappen. Bezoekwerk en bekendheid met de wijk zijn hierin mijns inziens belangrijke items. Naast de kerntaken en het pastoraal programma van de geloofsgemeenschappen hoort tot het parochiële programma ook nog het zogenaamde “ondernemerschap”, dat wil zeggen vernieuwend pastoraat dat ontwikkeld wordt op projectmatige basis. In dit verband droom ik onder meer van een alphacursus (dit is een geloofscursus in een modern en aantrekkelijk jasje); verdere uitwerking van het concept familievieringen; het jongerenpastoraat goed op de kaart zetten (onder meer door de Wereld Jongeren Dagen); aansprekende diakonale projecten, een goede website en ook een goede (integrale) geschiedschrijving van katholiek Enschede.

 

De laatste vraag die ik U in het kader van dit artikel wil voorleggen is: wat houdt U bezig als parochianen van onze Sint Jacobusparochie en als gelovigen, die van harte meeleven met Uw eigen locale geloofsgemeenschap ? Als ik afga op de vragen, die me in de zes maanden, die ik nu in Uw midden mag werken, hebben bereikt, dan zijn het vooral vragen naar goed verzorgde uitvaartdiensten, mooie doopvieringen, het sacrament van de zieken, vragen rond eerste communie en vormsel en ook hulpvragen, die gesteld worden via het bereikbaarheidsnummer van de Caritas. Opvallend is ook het aantal mensen dat katholiek wordt, de biecht en de vraag naar dagelijkse vieringen. Het zou heel goed kunnen zijn, dat U nog heel andere vragen aan ons heeft. Als die er zijn, laat U deze dan horen: dan kunnen we er wat mee doen !

 

Als ik dit schrijf is het Nieuwjaarsdag: een heel nieuw jaar ligt weer voor ons. Ik hoop, dat het een mooi jaar mag worden, waarin we op het spoor mogen van de “ziel” van onze stad en onze parochie. Als we die ‘ziel’ scherp in het vizier krijgen, dan kan er ook veel in beweging komen. Moge onze patroon Sint Jacobus ons op onze pelgrimsweg hierbij helpen. Van harte wens ik U – mede namens de andere leden van het pastoraal team en allen die zich inzetten voor onze parochie – een Zalig en Gezegend Nieuwjaar.

 

                                     André Monninkhof, pastoor

Tijdens de lockdown spelen wij vaker een spelletje. Je kunt winnen en verliezen. Dat hoort erbij!
Dan spelen we opnieuw en krijgt iedereen  een nieuwe kans.  Er is altijd een volgende kans.
Pasen is het feest van het leven. God laat zien dat Hij nooit iemand loslaat. Hij houdt Jezus vast, dwars door de dood heen.
We mogen geloven dat God ook ons vasthoudt, zelfs als we sterven. We gaan ook in ons geloof uit van nieuwe kansen.

In week 11 en 12 heb ik tien basisschoolklassen mogen ontvangen in de kerken van Haaksbergen en Losser bij het project: Het lijdensverhaal, een verhaal over pesten.
De kinderen maakten kennis met het verhaal van De Kruisweg via een korte vertelling. Daarna liepen de kinderen een kruisweg tegen pesten langs actuele situatiefoto’s.

Via opdrachten dachten ze in tweetallen na over hoe het is om de pester, de gepeste, de helper of de toeschouwer te zijn. De adviezen aan de gepeste logen er niet om. Het liep uiteen van: ‘zoek hulp’ tot ‘draai je gewoon om, het gaat vanzelf wel over’. Tegen de pester werd vaak gezegd: ‘jij bent zeker zelf ook gepest of niet?’ , en ‘je bent maar zielig’, en ‘STOP ERMEE!” Na afloop was er genoeg om over na te praten. De leerkrachten kregen ook tips van de kinderen over hoe in de klas om te gaan met pestgedrag. Bv. op een afgesproken moment over pesten praten, de pester schorsen.  Mijn boodschap aan de groep: Je krijgt een nieuwe kans,  pesten is te OVERWINNEN!

Ans te Lintelo
Coordinator jongerenactiviteiten
Parochies Zuid-oost Twente
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
06 30958689

Subcategorieën

Ga naar boven