We hebben elkaar een zalig, gezond en goed 2013 toegewenst.

Dat zullen we met elkaar als parochianen hard nodig hebben als we voorzien dat er de komende jaren kerkgebouwen zullen worden gesloten en parochianen elders zullen gaan kerken in andere gebouwen. Elke bestaande geloofsgemeenschap zal dat gaan merken dus niet alleen die gemeenschappen waarvan het kerkgebouw aan de eredienst zal worden onttrokken maar ook die locaties waarvan het gebouw open blijft. Er zullen zeker in de liturgie andere gemeenschappen ontstaan. Er komt ander volk over de vloer die mee willen zorgen voor kwalitatief mooie vieringen. Sommige locaties hebben daar in het recente verleden al ervaringen mee opgedaan en weten dat dit niet vanzelfsprekend soepel verloopt.

Daar gaat een rouwproces aan vooraf.

In het boek “Levend lichaam, dynamiek van christelijke geloofs-gemeenschappen in Nederland” wordt dit proces uitgebreid besproken vanuit een positieve benadering.

“Het hart van de kerk is Christus en Christus is daar waar hij heeft beloofd aanwezig te zullen zijn, in de communicatie met elkaar, in de sacramenten, in de gemeenschap van mensen, in de minste broeder of zuster, in de maatschappij. Het hart is duidelijk, de grenzen zijn open. De aanwezigheid van Christus opent een horizon van hoop”.

Het rouwproces is een menselijk drama. De protestantse gemeente heeft onlangs de Detakerk gesloten met alle pijn van dien waar de ouderen zich nog herinnerden als de dag van gisteren hoe ze de centen voor het gebouw bijeengeschraapt hebben.

In bovengenoemd boek wordt beschreven welke fasen dit drama kent: 1. De shock en de paniek, 2. de emoties, 3. het onderhandelen, 4. Het inzicht, de hoop of de wanhoop, 5. De aanvaarding en toewijding, 6.Het gevoel van verlatenheid en innerlijke vrede samen.

En dit proces gaan alle parochianen doormaken. Het wordt nooit meer zoals het nu is. Gevestigde posities zullen vervallen, mensen die elkaar nog niet kenden zullen met elkaar gaan samenwerken. Het “wij” tegen “hullie” zal losgelaten worden en we zullen met elkaar in velerlei vormen kerk zijn in Enschede, een kerk met een eucharistisch hart en een kerk met open grenzen naar de oecumene en naar de wereld toe. Op een andere manier.

Willen we een servicekerk voor de belangrijke levensmomenten en de sacramenten of willen we een nieuwe gemeenschap opbouwen? Of beide? Hoe sluiten we aan op de huidige cultuur in de samenleving en op de voorschriften van de paus en de bisschoppen. Kan de geloofsgemeenschap in de wijk van betekenis blijven in een Pastoraal Diaconale Statie, een Padista?

Waar het in het pastoraat om gaat is de zielzorg voor mensen. “Zielzorg” in de brede zin van de kerk geformuleerd, pelgrimage met mensen onder-weg, individueel en gemeenschappelijk, kerk als liturgisch centrum, kerk als servicekerk, kerk aanwezig in de samenleving, kerk als stilteplek. (Het was een verademing om tijdens Serious Request in de stilte van de kerk te kunnen zijn.) Gods aanwezigheid zichtbaar maken, werkbaar maken, elkaar ten leven en ten liefde oproepen en elkaar samen brengen. Het verhaal van God met mensen aan het licht brengen. Kerk is ruimte om mensen te bezoeken thuis, en ruimte beschikbaar te maken voor kleine groepen”.

De kerk is “Born to live” in Enschede.

Kunt U “out of the box” denken en doet U mee?

Jan van den Nieuwendijk, pastoraal werker