“Sssst . . . .” stond er eind oktober vóór op een katern in De Volkskrant, kerst nov2012
dat gewijd was aan de Dag van de Stilte: zondag 28 oktober jl.

Verrassend, deze nieuwe aandacht voor de stilte, in onze wereld ‘vol lawaaimachines die stress veroorzaken’, lees ik. Is er nog wel ergens stilte? Nee, zelfs niet in de stilste plaats van Nederland, in de Kaapse Bossen bij Maarn, waar een stiltebankje staat met een tekst van Henriëtte Roland Holst: “De stilte der natuur heeft veel geluiden”. Om even over na te denken, maar dat is wel zo. Maar als mensen zeggen dat ze behoefte hebben aan stilte, bedoelen ze dat ze behoefte hebben aan de afwezigheid van hinderlijke geluiden, die ze ervaren als lawaai. Anderen bedoelen dat ze behoefte hebben aan rust, aan afzondering, even alleen kunnen zijn, om weer opnieuw in contact te komen met zichzelf, of met iets hogers.

Dat is natuurlijk helemaal niet nieuw: al eeuwen lang heeft stilte een prominente plaats in spirituele en kloosterlijke tradities en mensen kiezen er van tijd tot tijd nog steeds voor om zich even enkele dagen af te zonderen, aan meditatiedagen mee te doen, het monnikenleven te delen: in stilte en bezinning. Even op verhaal komen, op adem, tot innerlijke rust. ‘Levende stilte’ mag je dat noemen, want er gebeurt wel iets met je, als je er echt in zit, je ervoor open stelt, ruimte maakt, en je verbonden voelt met een groter Geheel, een grotere Ruimte om je heen. En die verbondenheid kan je dragen, uitnodigen, meenemen, weer energie en levenslust geven om verder te gaan. Dat allemaal kan in de stilte gebeuren en zo kan stilte heilzaam zijn voor mensen.

Advent heeft voor mij ook met stilte te maken. Al een aantal jaren breng ik in de Adventstijd steeds enkele dagen door in een abdij en deel dan in de rust en de stilte van het monniken-leven. Ik ervaar dat als een mooie en zinvolle voorbereiding op Kerstmis en op alle kerstfeestdrukte die daar bij hoort. Advent is: verwachting van iets nieuws, uitzien naar nieuw leven, nieuwe kansen, een nieuw begin, naar nieuw licht, nieuwe liefde, nieuwe warmte in het duister en de kilte van onze dagen en van onze wereld, stilstaan bij de geboorte van Jezus en bij alles wat hij voor mensen en voor onze wereld betekent. Maar daar moet je je dan wel even bewust van maken, te midden van al die decemberdrukte en feestvoorbereidingen, want anders gaat de adventstijd bijna ongemerkt voorbij en mis je voor jezelf de aandacht en de openheid voor dat nieuwe en zo hartverwarmende. Bij mijn adventsteksten vond ik een ‘Lied van de stilte’, dat dit mooi verwoordt:

“In de stilte gaat weer open wat zo lang gesloten was;
ogen zien wat was verborgen,
angst houdt dat niet langer vast.

In de stilte geef je leven
als de ander luisteren wil,
leven dat je door kunt geven
aan wie het maar horen wil.

In de stilte krijg je liefde
als je alles binnen laat,
als je al je zorgen even
in jezelf bezinken laat.

In de stilte, als je handen
net als bloemen open gaan,
kun je als je heel goed luistert
dat wat jou bezielt verstaan.”

Ik wens u allen een goede Adventstijd toe (die begint op 2 december, dit jaar de eerste zondag van de Advent) en een goede voorbereiding op Kerst. Dat u het soms even stil mag laten worden in uzelf. En dat er nieuw licht en warmte mag komen bij alle duister en kilte in uw eigen leven en dat van uw dierbaren en van hen met wie u meeleeft.

 

Pastor Hans van der Hulst