Hoop op vernieuwing

Onlangs mocht ik op de markt in Enschede Zuid koekjes uitdelen en mensen uitnodigen om in het kader van Burendag een kopje koffie te komen drinken in de kerk, immers zelf ook één van de buren in de wijk. Dit was een idee van de werkgroep Kerk en Buurt in Enschede Zuid, waarin de katholieke kerk, de protestantse gemeente Enschede en het Leger des Heils vertegenwoordigd zijn. Deze groep is één van de vele groepen in de stad Enschede die samenwerkt en onder andere probeert contacten tussen mensen te bevorderen. Het initiatief leverde bijzondere gesprekken op en bijna iedereen reageerde positief op het feit dat het vanuit de drie geloofsgenootschappen samen gebeurde.

Het samen optrekken binnen de oecumene is een van de verworvenheden van het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie dat op donderdag 11 oktober 1962 door paus Johannes XXIII werd geopend. Het was een kerkvergadering die drie jaar zou duren. Een nieuwe lente in de kerk kon en mocht beginnen. Vijftig jaar later zijn we wat realistischer geworden. Voor sommigen ging het concilie te ver, voor anderen niet ver genoeg. De eenheid lijkt ver te zoeken. Dit terwijl er op de laatste dag van het concilie, naast vijftien andere documenten, het document Gaudium et Spes (Vreugde en hoop) werd gepresenteerd. De tekst begint te vertellen dat de Kerk leeft in nauwe verbondenheid met de wereld en met al wie daarin leeft.

De vreugde en de hoop, het leed en de angst van de hedendaagse mens, vooral van de armen en van alle lijdenden, zijn ook de vreugde en de hoop, het leed en de angst van Christus’ leerlingen; en er is niets echt menselijks, of het vindt weerklank in hun hart. (Gaudium et Spes nr.1)

Het riep op tot dialoog op meerdere fronten. Dialoog met andere christenen (oecumene), dialoog met andere godsdiensten (interreligieuze dialoog) en dialoog met de wereld.

Nog steeds heeft deze tekst ons als geloofsgemeenschappen veel te zeg-gen en roept ze ons op tot een soort van gewetensonderzoek. Kunnen wij als gelovige gemeenschap eenheid in verscheidenheid zijn? Lukt het ons om elkaar vast te houden? Lukt het als gemeenschap teken en instrument van de vrede en de eenheid in de wereld te zijn? Kunnen we zo met elkaar in gesprek komen?

Het gaat niet vanzelf en zal ons veel moeite kosten. Maar het is de moeite van proberen waard. Het gaat immers niet om dat wat ons onderscheidt van elkaar, maar om datgene wat ons bindt.

 

Ingrid Scharaven, pastoraal werker