Witte Donderdag

Heer, zegen deze maaltijd
die wij in dankbaarheid
ontvangen.
Zegen de handen
die goed werk doen
en de vrede opbouwen.
Zegen de harten van de mensen
die gastvrij zijn
en warmte verspreiden.
Zegen ons
dat onze vriendschap
mag groeien
en wij in vrede
met elkaar mogen leven.

Jos Zwetsloot

Meditatie bij Witte Donderdag

Terwijl ze aten, nam hij een brood, sprak het zegengebed uit, ​brak het brood, deelde het uit en zei: ‘Neem hiervan, dit is mijn lichaam’ (Marcus 14, 22).

Hij nam

sprak

brak

deelde

Nemen. Alles pakken wat je kan. Is dat leven? Wij zijn verwend in onze tijd. We worden op onze wenken bediend. Veel is mogelijk, bereikbaar. Zo lijkt het. Want dat geldt natuurlijk niet voor de meeste mensen. Die moeten worstelen om het hoofd boven water te houden. En wanneer is het genoeg? Het is nooit genoeg. Is het leven niet veeleer ontvangen? Kinderen kunnen dat doordenken. Het brood haal ik bij de bakker. De bakker krijgt het meel van de molenaar. De molenaar maalt het graan van de boer. De boer ontvangt het graan van de aarde, de zon, de regen. De aarde, de zon, de regen komen bij God vandaan.

Spreken. De juiste woorden spreken. De goede woorden spreken. Dat is wat Jezus deed. Woorden die bevrijden, opbouwen, sterk maken, een fundament leggen onder jouw bestaan. Dat zijn woorden die doen leven! Mensen leven ervan op!

Breken. Jezus werd gebroken, zoals hij het brood brak. Hij leefde niet voor zichzelf. De ander was hem lief, zo lief, dat hij door zijn eigen angst durfde gaan om de ander van dienst te zijn, te redden als het moest. Dat moet je maar kunnen. Wat goed dat er telkens opnieuw zulke mensen opstaan! Zij houden de hoop levend, dat eens, ooit…

Delen. Alle leven begint met delen. Wij danken ons bestaan eraan; kleine cellen die zich delen, worden een wonder van God: de mens! Wij zijn geschapen naar zijn beeltenis toe. Wij zijn er nog niet. We hebben het in ons het te worden: een menselijke mens, zoals Jezus was. Wie mij ziet, ziet de Vader.

cross