Agapè is een Grieks woord.
Het betekent zoveel als: belangeloze liefde,
gericht op de ander en datgene waaraan de ander behoefte heeft.
Bij het zoeken naar en het praten over andere vormen van vieren,
kom je al gauw de agapè-viering tegen.
Enkele geloofsgemeenschappen in Nederland blijken regelmatig een agapè-viering te houden.
Ieder brengt iets mee voor de maaltijd, die men samen gebruikt.
Tijdens de maaltijd, kunnen er diverse activiteiten zijn:
kennismaken met elkaar, verhalen vertellen,
kijken naar een filmfragment, luisteren naar muziek,
praten over netelige situaties en mensen in verdrukking.
De uitwerking kan zeer verschillend zijn.
Men sluit de maaltijd af met een zegenwens; die is ook tijdens de maaltijd bedacht.
De wortels van deze viering liggen in een ver verleden,
al van voor onze jaartelling.
De eerste christenen kwamen regelmatig thuis bij elkaar.
Zij brachten eten en drinken mee,
naar de gewoonte van het land was dat brood en wijn, en wellicht andere spijzen:
producten gemaakt van het goede van de aarde.
Ieder bracht wat mee, en gaf dat bij binnenkomst af om de tafel klaar te kunnen maken.
Tijdens de maaltijd vertelde men verhalen over het leven van Jezus,
over wat hij had gezegd en bedoeld zou hebben.
De maaltijd drukte de onderlinge verbondenheid uit
en de verbondenheid met Christus:
de verhalen over hem en van hem, waren de bindende en gemeenschappelijke factor.
Met een eenvoudig dankgebed vroeg men de zegen over brood en wijn.
Wat overbleef van de maaltijd werd verdeeld onder de mensen die het goed konden gebruiken; ook toen al! De agapè-maaltijd wordt vaak omschreven als
een liefdesmaal of een maaltijd onder vrienden die gezamenlijk wordt gebruikt,
waarin de onderlinge verbondenheid tot uiting komt.
Geleidelijk is de uitbundige agapè-maaltijd verdwenen;
een rituele maaltijd bleef over.
Als reden is hier en daar te vinden
dat de agapè-maaltijd wel eens uit de hand liep en dat er sprake zou zijn van excessen.
Paulus maakt daar al melding van.
Tegen deze achtergrond is het eigenlijk voor de hand liggend,
dat de agapè een onderdeel kan zijn van een alternatieve viering.
Niet de hele maaltijd;
dat is uit praktische overwegingen niet zo gemakkelijk uitvoerbaar,
maar datgene wat als ritueel deel is overgebleven: als teken van onderlinge verbondenheid.
De eenvoud en de versobering van de rituele maaltijd van de agapè,
is een teken van onze verbondenheid met Christus en met elkaar,
zoals die dat was voor de eerste christenen:
brood en druivensap worden aangereikt, gemaakt van het goede van de aarde;
symbolen die ons zo vertrouwd zijn!
