St. Jacobus de Meerdere, R.K. Enschede

Bitter,

één van de vijf smaken. De smaak die zich moeilijk alleen laat genieten.Daarin staat deze smaak tegenover zoet.

We verbinden die smaak met het leeddat ons overkomt. Verlatenheid, eenzaamheid, achterklap, pijn en armoede, dat smaakt bitter.

Door alle tijden heeft dat aanleiding gegeven tot mopperen, morren (vgl.Ex.15, 22-24). Alle goeds dat je is toegevallen vergeet je, op het moment,

dat het leven bitter smaakt.

Het wonderlijke is, dat er maar een beperkt aantal mensen is dat zijn leven daardoor laat vergallen. Gal is bitter. Wanneer je het leven voor

jezelf en dus ook voor de mensen om je heen, vergalt met je gemopper en gemor, dan verbitter je. Dat is een keus, die je zélf maakt. Je hecht je

aan het ongeluk op je levenspad.

Lang niet alle mensen laten zich verbitteren. In onze gemeenschap ontmoet ik regelmatig mensen, die de moeite van het leven verwonderlijk

goed op zich nemen en er nieuw kapitaal van maken. Verrassend nieuw leven met de diepgang van echte wijsheid.

In de psalmen, en ook Hadewych, hoor je heel veel klagen, maar ze leggen het voor aan God en het verandert daardoor. De bitterheid blijft

bitter, maar je leert ermee omgaan, open en kwetsbaar, in hoop en vertrouwen.

Je hoeft het niet weg te moffelen of te ontkennen, je mag zelfs tieren zoals in psalm 35 en psalm 58. Zo leg je het toch voor aan God, in je gebed. Je wilt je er niet aan hechten. Wanneer je jezelf hecht aan de bitterheid, verbitter je. Die ellendigheid is vooral een last voor jezelf.

Mensen blijven bij je weg, je ellende groeit met de dag.

Als vasten onthechting is, misschien is dit dan wel de belangrijkste vorm: Je bitterheid, je gemor en je gemopper loslaten en jezelf en de ander

nieuwe levensruimte geven.

Zó vrij zijn, dat je alle kleine dingen, die je aan goeds toevallen, in een geluksboekje zou kunnen zetten. Iedere dag opnieuw.

Jeanine Molleman